When dreams come true...
Door: Antonie
Blijf op de hoogte en volg Antonie
20 Februari 2007 | Nederland, Genemuiden
Ken je dat gevoel? Dat onbestemde, dat onbeschrijfelijke gevoel om net een stukje verder over de horizon te kunnen kijken? Dat gevoel, wat hoort bij schijnbaar onbereikbare plaatsen, gebieden waar nooit iemand komt?
Dat gevoel wordt ook alleen maar erger. Het worden dromen. Je gaat dromen van een zeilboot op de volle oceaan, windkracht 11, zwarte golven, loodgrijze luchten. Een andere keer droom je van een groen oerwoud, drukkende warmte en enge slangen.
Het wordt nog erger. Je gaat erover praten. Met je ouders, met vrienden, familie. "Het zou mij nog wel eens leuk lijken om eens een poosje aan de andere kant van de wereld te wonen.." Natuurlijk weet je nog niet wáár, maar het idee wordt geboren. Helemaal wanneer er op school mensen blijken uit te vliegen naar Zuid-Afrika, Sint Maarten, Aruba en andere exotische bestemmingen.
Goed. Het idee is er. De kans om erheen te gaan ook. Maar waar? En hoe? En wat moet ik dan gaan doen? Dat zien we wel.
Aan het begin van het tweede leerjaar van mijn opleiding ben ik begonnen met het verzamelen van informatie over studeren in het buitenland. Toen was het nog een idee om ergens voor 12 weken in een bedrijf te werken, en 6 tot 8 weken in het onderwijs daar ter plaatse. Dat leek me wel wat, maar dat vergde ontzettend veel voorbereidingen. Vandaar dat ik het anders heb aangepakt.
Vanuit christelijk oogpunt is het uiteindelijk ontzettend mooi wanneer je tijdens een stage iets mee kunt geven aan de medemens. Dat is de reden geweest waarom ik heb besloten om een aantal sollicitatiebrieven te schrijven naar ontwikkelings- en zendingsorganisaties. Van de zes brieven kwamen twee organisaties met een uitdagend plan. Na een sollicitatiegesprek kwam Oikonomos met de mededeling dat ze met mij in zee wilden gaan. Over het wat en hoe zal hier in de toekomst nog wel meer verschijnen.
Een reactie/tip/advies stel ik (nu al bij de voorbereiding) erg op prijs.
Dat gevoel wordt ook alleen maar erger. Het worden dromen. Je gaat dromen van een zeilboot op de volle oceaan, windkracht 11, zwarte golven, loodgrijze luchten. Een andere keer droom je van een groen oerwoud, drukkende warmte en enge slangen.
Het wordt nog erger. Je gaat erover praten. Met je ouders, met vrienden, familie. "Het zou mij nog wel eens leuk lijken om eens een poosje aan de andere kant van de wereld te wonen.." Natuurlijk weet je nog niet wáár, maar het idee wordt geboren. Helemaal wanneer er op school mensen blijken uit te vliegen naar Zuid-Afrika, Sint Maarten, Aruba en andere exotische bestemmingen.
Goed. Het idee is er. De kans om erheen te gaan ook. Maar waar? En hoe? En wat moet ik dan gaan doen? Dat zien we wel.
Aan het begin van het tweede leerjaar van mijn opleiding ben ik begonnen met het verzamelen van informatie over studeren in het buitenland. Toen was het nog een idee om ergens voor 12 weken in een bedrijf te werken, en 6 tot 8 weken in het onderwijs daar ter plaatse. Dat leek me wel wat, maar dat vergde ontzettend veel voorbereidingen. Vandaar dat ik het anders heb aangepakt.
Vanuit christelijk oogpunt is het uiteindelijk ontzettend mooi wanneer je tijdens een stage iets mee kunt geven aan de medemens. Dat is de reden geweest waarom ik heb besloten om een aantal sollicitatiebrieven te schrijven naar ontwikkelings- en zendingsorganisaties. Van de zes brieven kwamen twee organisaties met een uitdagend plan. Na een sollicitatiegesprek kwam Oikonomos met de mededeling dat ze met mij in zee wilden gaan. Over het wat en hoe zal hier in de toekomst nog wel meer verschijnen.
Een reactie/tip/advies stel ik (nu al bij de voorbereiding) erg op prijs.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
