Denk om mn eieren...!

"Denk om mn eieren…!" Iets wat me spreekwoordelijk gezegd in het hoofd gebakken zit sinds we één keer in de veertien dagen in de buurt bij oma eieren gingen kopen. Als papa te hard reed, zei mama: “Denk om m’n eieren!” Die tekst heb ik vandaag mogen gebruiken tegen Kees-Jan, mijn reis- en huisgenoot.

Vanmorgen stond ik om half acht op, omdat Johannis, onze taalleraar langs zou komen. Hij belde klokslag acht uur, dat ie wat later zou komen. “Papua style, daar moet je maar aan wennen...” Kwart over acht konden we beginnen met de taalles.
Om een indruk te geven: Johannis gaf me een papier met plaatjes van allerlei dingen: een huis, een banaan, een vrouw, een auto, enzovoort. Hij wijst alle dingen aan, en zegt de Indonesische betekenis. Vervolgens zegt hij nogmaals de Indonesische woorden, en moet ik ze heel simpel nazeggen. Dan wijst hij de plaatjes nogmaals aan en geef ik de Indonesische betekenis. Quite simple.

Ook liet hij ons zien wat het grootste genotsmiddel is voor een Papua: ‘Makan pinang’. Pinang bestaat uit drie dingen: Een hele harde, groene bes met wit ‘vruchtvlees’, een soort takje en een beetje kalk.
Allereerst wordt de bes kapotgebeten. De tak wordt in de kalk gedoopt en daarna stukje voor stukje daarbij opgegeten. “Don’t swallow!” Oke, niet slikken dus. Maar wat schetst onze verbazing: het speeksel verkleurt tot felrood. Door de reactie van de drie groen en witte dingen wordt het hele goedje rood. Pruimtabak is bruin, en blijft bruin. Maar dit verkleurt gewoon!

Vandaag heb ik twee dingen gezien rondom het gebruik van pinang: het is overal te krijgen en heel veel mensen eten het. Ook schijnt het binnen een aantal kerkverbanden een omstreden middel te zijn, omdat er een licht verdovend, bedwelmend of stimulerend effect optreedt. In deze kerken is roken en drinken van alcohol ook verboden.

Na de taalstudie hebben we onze auto, een 4-wheeldrive Daihatsu opgehaald bij het vliegveld. ‘Rocky’, het koosnaampje van onze vierwielige vriend, bracht ons onder andere bij het absolute hoogtepunt van deze dag.

Eten buiten de deur is net zo goedkoop als zelf elke dag je kostje klaarmaken. Bovendien zitten we in de positie dat het nu nog kan, maar zometeen in de Baliemvallei kunnen we niet anders doen dan zelf maar de barbeque aansteken. Vandaar dat we rond 12 uur en 6 uur een bord mie of nasi goreng in een rumah makan (eethuis) bestellen. Zo ook vandaag.

Ondertussen heeft Rocky ons veilig vervoerd over de nogal vergane asfalt- en grindwegen van Sentani. In Maart dit jaar is er een heftige regenbui geweest die gezorgd heeft voor nogal wat modderlawines, ingestorte bruggen en verzakte straten. In Sentani zijn 2 van de 3 bruggen in de hoofdweg kapot, ingestort en verdwenen. Deze bruggen worden weer opgebouwd op dit moment, en er zijn nogal wat problemen.

Over het verkeer wat op deze straten rijdt, valt ontzettend veel te schrijven. We rijden links, met een auto waar het stuur rechts zit, er zijn drie keer zoveel brommers als inwoners, en je kan ze ook huren, met coureur, om je van plaats a naar plaats b te brengen. Onderhandelen is hierbij geboden, maar voor een rit van een goeie 2 kilometer (dat is 20 minuten lopen, maar gezien de hitte pakken we de zogenaamde ocaks) betaal ik 3000 Indonesische rupiah, en delen door 10000 geeft een schamel bedrag van 30 eurocent. Daar kun je mee thuis komen...

Vandaag was er in Sentani een soort demonstratie van ocak rijders, om steun te vragen van de politie. Ik kan nog niet zo goed Indonesisch dat ik direct op de spandoeken kan lezen wat erop staat.

Claxonneren is toegestaan. Maar niet te veel of te lang, want dan worden ze nijdig. De auto voor ons kan gewoon op de rem gaan staan, en iemand uit laten stappen. We rijden erlangs en claxonneren even om te waarschuwen dat hij Rocky in zn zij dreigt te krijgen, en vervolgen onze weg.

Goed.. vandaag hebben we een paar inkopen gedaan, hele simpele huishoudelijke dingen, zoals suiker, een paar flessen water voor onderweg en nog wat kleine dingetjes. Ook eieren. Gezien de temperatuur in de auto en de tijd dat ze daar in die temperatuur hebben gestaan, zal het me niet verbazen dat we morgenochtend bij het ontbijt moeite hebben om ze te breken boven een pannetje olie. Maar ik eet cornflakes, dus dat is Jan-Kees zn pakkie an.

Natuurlijk zoals gisteren hebben we ook weer genoten van ons bijna-prive-zwembad. Een ding wat we de komende tijd gewoon voort moeten zetten, want het is hier redelijk warm. Echt klam, ik schat 30 graden, maar ik sta niet gek te kijken dat het een paar (2-3) graden hoger ligt. Althans, overdag. ’s Avonds is het heerlijk buitenzitweer, en ik heb het nog niet geprobeerd, maar volgens mij koelt het niet veel verder af dan een graad of 20. Met andere woorden: in Nederland mag je gerust jaloers zijn.

Het hoogtepunt van vandaag: Kijk, een zonsondergang bij een strand met een gladde zee en nog meer romantiek heeft best wel wat. Maar een vergezicht over de bergen om Sentani en een zonsondergang in een land wat voor mensen met interesse voor zendingswerk tot de verbeelding spreekt is in één woord: ....
Geen woorden voor.

Als afsluiting voor vandaag een belangrijke mededeling voor mensen die geld overhebben en een smsje willen sturen (bellen hoeft niet, dan kost het me geld), dan bent u welkom op mijn nieuwe mobiele nummer: 0018 344 161 161. Ik heb nog het nodige te regelen met de politie en de immigratiedienst hier, zodat ik continue bereikbaar moet zijn op dat nummer. Ook heb ik wat contacten te onderhouden met mensen die ik nodig heb voor het project hier, en het leek me lastig om continue van simkaarten te verwisselen.
Het is maar dat u het weet.

Nu ik toch bezig ben: Reacties op dit weblog lezen is ontzettend leuk, en het stimuleert absoluut om door te gaan met werk en het bijhouden van dit log. Maar mocht u nou om wat voor reden dan ook, willen reageren op iets, of even wat persoonlijks kwijt, wat u liever niet te kijk zet voor de grote massa, mail me dan op antonie_beens@solcon.nl. Daar is het rustiger.

Ik weet niet hoe het in Wamena is, maar ik zit hier met een vrij beperkte internetsnelheid. De mogelijkheid om te internetten is er gelukkig, maar het gaat net zo langzaam als bij ons thuis tien jaar geleden. Daarom wil ik u vriendelijk doch dringend verzoeken bij gebruik van bovenstaand mailadres geen of hele kleine bestanden van maximaal 100 kb bij te voegen. Zo houd ik de internetkosten een beetje beperkt hier.

Saya mau tidur. (Ik wil slapen)
Selamat malam baik di Pos Tujuh! (De hartelijke groeten vanaf Pos 7(straat), deur 2).