Selamat datang di Kantor Immigrasi

Tja, als je in Indonesië komt om te werken, is er wat meer administratieve rompslomp dan wanneer je er alleen maar komt om op het strand te liggen. Inmiddels is de complete Indonesische ambtelijke molen bezig om ons een werkvergunning te verschaffen. Om een hoop ellende te besparen zal ik het deze keer kort houden.

Vanmorgen taalstudie gehad, een dagelijkse bezigheid tegenwoordig. Ik heb geleerd hoe ik moet vragen of een verkoper in een winkel een speciaal iets heeft, hoe duur het is, en hoe ik hem moet betalen. Best interessant om te weten..

Ook hadden we vanmorgen een afspraak met Pa (van bapak, meneer) Sammi, de contactpersoon voor het immigratiekantoor in Jayapura. Wij moesten om half twaalf in Jayapura zijn om één en ander papier te ondertekenen, vingerafdrukken laten maken, en daarna naar het politiebureau voor hetzelfde ritueel.

Zoals al eerder gezegd is het verkeer een probleem. Niet alleen in Sentani, maar ook in Jayapura. Iedereen rijdt kriskras door elkaar, doet een paar keer per seconde toet toet, en het is echt een wonder dat alles goed gaat. Na veel wederwaardigheden onderweg kwamen we in Jayapura aan. Bij een telefoonwinkel vroegen we de weg naar Kantor Immigrasi. Het bleek aan een eenrichtingsverkeersweg te staan. Twee keer de hele eenrichtingsroute gereden, tot we op een gegeven moment gestopt zijn bij een kleine toko waar drinkwater wordt verkocht. Uitgelegd waar we moesten zijn, nog een keer erlangs gereden, maar we konden het echt niet vinden. Teruggekomen bij het bewuste waterwinkeltje had de verkoper een oplossing: Hij zou met Jan-Kees langs het bureau gaan, aanwijzen en terugrijden, terwijl ik op z’n winkeltje paste. Aldus besloten, en zo was ik vandaag niet klant, maar een heuse waterverkoper. Gelukkig heb ik geen klanten gehad...

Uiteindelijk zijn we aangekomen bij het beruchte kantor Immigrasi, waar de contactpersoon ons opwachtte. Gelukkig is hij Papua-praktijken gewend, en zeurde hij er niet over dat we inmiddels anderhalf uur later waren dan gepland.
Al met al heb ik 6 handtekeningen gezet onder papieren waarvan ik niet wist dat ze bestonden. Maar als alles goed gaat ligt er over een paar dagen een heel mooi boekje voor me klaar waarin staat dat ik Social Worker ben, en toestemming heb van de Indonesische regering om hier een project te doen.

Vervolgens reed Pa Sammi voor ons uit naar het Politiebureau, alwaar het hele ritueel weer opnieuw begon. Formulier invullen, vingerafdrukken afgeven van alle vingers, lengte, gewicht en verschijning invullen. Kortom: wanneer ik zoekgeraakt ben of een misdaad bega, ligt er op het kantor Identifikasi van de Polisi al een signalement klaar.
Trouwens, de beambte die ons hielp was welwillend, en scheen blij te zijn dat hij eindelijk eens wat anders kon gaan doen dan computerspelletjes spelen en televisiekijken. Uiteraard kost het de nodige tijd voor er een paar simpele papieren worden afgedrukt. Maar het was de moeite waard.

Ondertussen hadden we beiden een redelijk knorrende maag opgebouwd. Dus vroegen we aan de beambte of het mogelijk was om op het politiebureau een hapje te eten. Ja, het bureau bleek in het rijke bezit van een restaurant, maar op kosten van de staat eten was een moeilijker verhaal. Daarom besloten we maar om even te wachten met eten, totdat we weer veilig uit het bureau waren.

Uit eten schijnt ook een dagelijks ritueel te worden. Dit keer belandden wij bij een Kentucky Fried Chicken, een soort McDonalds, maar dan met kip. Lekker eten, relatief goedkoop, en het is er altijd lekker koel. De dames achter de kassa hebben altijd een hele mooie zwart met rode pet op, waarvan we er twee af wilden troggelen. Dat is echter niet erg gelukt. Ze wisten blijkbaar niet echt raad met de situatie, want het meisje waarmee ik afrekende stond redelijk lang uit te rekenen hoeveel ton wisselgeld ik terug zou gaan krijgen.

Na al deze baldadige kwajongensstreken, wat hier overigens ontzettend gewaardeerd wordt, konden we terug naar huis. Daar zou de taalleraar om 4 uur op ons staan wachten. Onderweg hebben we weer de nodige oponthoud gehad. Gisteren heb ik geschreven over een of andere demonstratie met ojaks, wat vandaag verder ging in een colonne van minimaal 300 brommers. Ook reden er auto’s met kransen op de motorkap mee, maar het is ons nog steeds niet duidelijk wat er nu precies aan de hand was.

Uiteindelijk kwamen we 20 minuten te laat bij ons huisje aan, waar Pa Johannis en Pa Robert op ons zaten te wachten. Pa Robert is mijn taalleraar, en zal ongetwijfeld in de komende tijd onze verdere gids zijn voor nog meer avonturen.

Morgen staat er een stranddagje op het programma. Een strandochtend waarschijnlijk, want het is hier overdag redelijk warm.

Orang belanda (Nederlandse mensen), ik ga u weer verlaten. Een hartelijke groet!