Werken, werken, werken...

Zoals u al uit mijn vorige bericht merkte, gaat het weer steeds beter. Nou ja, steeds beter... Het gaat gewoon weer geweldig hier, al moet ik een klein beetje passen op mijn voetwonden. Het jeukt, dus het geneest.

Tja, dan zit je op je kamertje, zo ver weg van huis, op de plaats waar je van droomde, op een plaats die toch wel een speciaal plekje heeft in vele harten, een plaats waar veel over geschreven is, in een land waar veel over gelogen is en eigenlijk... Eigenlijk moet je hierheen komen om te zien hoe het nou echt allemaal in elkaar zit.

Wat ik zeker weet is dat je een totaal ander beeld hebt van Wamena als dat het werkelijk is. Wat onderscheidt Sentani van Wamena? Wat is het verschil tussen Kampen en Zwolle? Wamena Centrum (althans, zo noem ik het voor het gemak maar even) is een dorp wat gebouwd is volgens het Amerikaanse systeem: Rechte wegen, als in een rooster. Voor de scholieren onder ons: Bekijk je wiskundeschrift, teken op de witte vlakjes huisjes en bedenk dan dat de blauwe lijntjes wegen zijn. Zo is Wamena Centrum.

Het is hier fris. Dat is wat me opvalt. Drie seizoenen op een dag: ’s morgens lente, ’s middags zomer en ’s avonds herfst. Vaak regent het ook, ’s avonds.
En inderdaad, qua weer is Wamena echt ‘the place to be’.

Hoe woon je dan? Geweldig. Stel je een park voor, midden in de stad, netjes overal grindpaden, in totaal zeven huisjes op de kampong met een heg erom, veel tuin om de huisjes, alsof je elke dag op vakantie bent. ’s Avonds is alles goed verlicht, lopen er jaga’s rond, beveiligingsmedewerkers, en op het kompleks lopen vier lieve jonge honden rond. En kippen.

Het is kamperen, maar dan luxe. Een mooie slaapkamer, Een grote ruime keuken, nog een slaapkamer, en een halletje achter mijn kamer. Dat halletje is tevens doorloop naar de bengkel, de werkplaats. ’s Morgens om ongeveer 7 uur wordt ik gewekt door mijn collega’s, die alvast in de weer gaan met kettingzagen, motoren, en dat hoor ik dan allemaal, door een triplex wandje...

U vraagt zich natuurlijk al lang af: Hoe ziet zijn dag er nu uit? Dat is moeilijk, omdat ik nog volledig aan het opstarten ben. Ik heb van uur tot uur bijgehouden wat ik deze week al gedaan heb, en het is ongeloofelijk dat je zoveel kunt doen op een dag van half 8 tot 6.
Een klein stukje dan...

’s Morgens half 8 is er voor de staf van YOP (Yayasan Oikonomos Papua) een dagopening. De ‘bazen’ van de verschillende onderdelen van Oikonomos zitten dan bij elkaar, zingen Papuaanse gezangen, bidden, lezen een stukje uit de Bijbel, waarna één van allen een korte overdenking houdt over het gelezene, daarna bidden, en dan wenst iedereen elkaar een ‘Selamat pagi’.

Dan gaat iedereen aan het werk. Meestal bekijk ik even snel mail van thuis, waarna ik mijn takenlijst voor die morgen afwerk. Ondertussen ga ik even kijken in de bengkel, waar Ampi met z’n makkers Yesaja en Derinus aan het werk is. Derinus wordt mijn makker binnenkort, want hem ga ik leren lassen.

De tijd vliegt hier, want het is alweer tien uur. Rond die tijd ga ik naar het kantoor, om een bakje koffie te doen met de staf. Dat duurt tot half elf, waarna ik terugga en mijn werk afmaak. Twaalf uur is het eten, waar is altijd een verrassing, hetzij thuis, met een bord supermie. Water koken, als het kookt de mie erin, drie minuten wachten, een blikje sardientjes in tomatensaus opentrekken en de mie afgieten, kruiden erover en eet smakelijk... Brood kopen en eten is hier een beetje anders (en duurder) dan in Nederland, maar gelukkig heb ik liever twee keer warm eten op een dag dan twee keer brood, dus die supermie gaat erin als pap...

Goed, ’s middags zorg ik altijd dat ik rond drie uur bij de bengkel ben, want dan hebben we een fruithapje. Maandag kwam er een nieuwe student uit Kobakma bij de bengkel, en die nam ananassen mee. Vol trots.. Of watermeloen, of jeruks, mandarijnen. Tja, en dan is het maar zo vijf uur, en dan sluit de bengkel. Dan probeer ik nog wat computerwerk te doen, thuis, mail lezen, een rapportje schrijven ofzo. En dan is het alweer eten.

Belevenissen ’s avonds? Deze week zijn we een keer uit eten geweest, bij een of ander luguber tentje. Nee hoor, het was wel schoon, maar een beetje oud. Ik bestelde Babi asam Manis, Zoet varken. Niet dat je denkt dat ik volop kleine kinderen zit te buffelen hier. Wat krijg je dan? Een groot bord witte rijst. En een bord vol blokjes varkensvlees in Kecap (ketjap). Maar goed: er zat veel zwoerd aan en veel bot in. Het was meer een bot varken dan een zoet varken. En daar betaal je dan 3 dollar voor. Maar het was echt lekker, en absoluut genoeg.

Tja, daar zit je dan... Ik denk het vaak. Niet met een gevoel van weemoed naar het goede, schone Nederland, maar toch. Hier heb je dan een jaar voor krom gelegen, hier doe je het voor. En toch... Als je ziet wat de mensen hier voor werk verzetten, hoe dan ook.. en op welke manier dan ook, dan dwingt dat op de een of andere manier toch absoluut respect af.

Voorbeeld: Hier rijden niet zoveel ojeks, maar meer becaks (beeetjaks). Die doen hetzelfde werk, maar dan op een soort bakfiets, waar je met z’n tweeën op moet kunnen zitten. Papua’s dan. Twee gezonde Hollanders hebben gewoon ongegeneerd een te breed achterwerk. We hebben het geprobeerd, om met z’n tweeën erop te zitten. Twee kilometer rijden is dan wel erg ver. En ze verdienen hetzelfde als de ojeks, dus voor ee klein stukje rijden 3000 rupiah, 30 dollarcenten, nog geen kwartje in Nederland. En dat voor minstens 160 kilo vracht...

Maar snap je dan, als je ziet dat alles met spierkracht moet gebeuren hier, dat je een ongeloofelijk diep respect krijgt voor juist die mensen, die we in Nederland misschien vaak met de nek aankijken? Die we voor dom en lui uitmaken? Inderdaad, het is een heel apart volk, die Papua’s, maar toch...

Goed, ik stop ermee. Ik wil iedereen hartelijk danken voor zijn of haar of hun reacties en wenesen van beterschap, en inderdaad, ik hoop en bid dat ik nooit meer zo’n zware infectie tegenkom als van de afgelopen week.

Trouwens, mochten jullie het leuk vinden om eens een kaartje te sturen, dan wil ik nog wel even mijn adressen geven.

Mocht je geld over hebben en mij een pakketje willen sturen, adresseer het dan als volgt:

Yajasan Oikonomos Papua Wamena
Acc. To Antonie Beens
c/o Yajasi
Jalan PLN
Kompleks Bandara
Sentani 99352
Papua
Indonesia

Of alleen een kaartje:
Antonie Beens
Kotak Pos 109
Wamena
99511
Papua, Indonesia