Zondag in Papua

Op zondag ga je naar de kerk. Maar, het kiezen van een kerk in Sentani is net zo moeilijk als... Kortom: er zijn hier veel kerken. Als je door de hoofdstraat van Sentani rijdt, zie je 5 toko’s en 1 kerk. Daarna 5 toko’s en een andere kerk. Daarna... een moskee. Als het stil weer is, hoor je om 5 uur, half 6 ’s morgens de Imam oproepen tot het ochtendgebed.

We hadden besloten om op zondag naar de internationale kerk te gaan. Deze staat op een kompleks net buiten Sentani, bovenop een berg. De foto met de zonsondergang is daar genomen. Omdat onze auto lekke banden kreeg, moesten we lopen. We waren nog geen 200 meter op pad, toen we zagen dat een ander buitenlands gezin klaarstond om naar dezelfde kerk te gaan. Natuurlijk vroegen ze of we mee wilden rijden, en zo kwamen we bij Hillcrest International Fellowship.

In de gemeente is het zo, dat elke nieuweling zichzelf voor moet stellen, voor het oog van de gemeente. De voorganger vraagt of de nieuwelingen een voor een op willen staan en zichzelf willen voorstellen. Ik had misschien kunnen blijven zitten, maar ik heb de stoute schoenen aangetrokken, en verteld dat ik voor Oikonomos werkte, maar alleen in Sentani was om de taal te leren. Ieder nieuwe bezoeker kreeg applaus, ik dus ook.

Na 3 Engelse Hymns gezongen te hebben vroeg de voorganger of er mensen waren waarvoor voorbede gedaan moest worden. Via deze weg wordt het wel en wee van een zendings- of ontwikkelingsorganisatie bekend gemaakt, en wordt gevraagd om in de kerk, en in persoonlijke gebeden te denken aan die mensen die het moeilijk hebben.

Na het gebed, wat voor in de kerk gedaan werd door de mensen die voorbede hadden gevraagd, zongen we nog 3 Hymns, en werd er gecollecteerd. Daarna kwam de preek, die altijd door een gemeentelid gedaan wordt. Eigen inbreng is welkom. Daardoor kwam het dat een oude man uit de gemeente een ‘preek’ deed, doorspekt met jeugdherinneringen. Hij begon zo: “How many people have a bunker in the backyard?” Hoeveel mensen hebben hier een bunker in de achtertuin? Dat was een belangrijke vraag, omdat het terug zou komen in de preek. Inderdaad ging het lang over de oorlogsjaren, en bij de toepassing van de preek noemde hij een paar principes die hij tijdens zijn jeugdjaren in het wandelen met God had geleerd. Na een dankgebed zei de voorganger: “You are dismissed”, oftewel, we konden gaan. Geen votum voor de preek, geen zegen erna, inderdaad, een beetje kaal.

Moeten we nu concluderen dat de zondag niet goed is besteed? Nee. Thuisgekomen dronken we koffie, en bespraken we hoofdstuk 1 van het boekje “Gaat dan heen...”, uitgegeven door de ZGG, wat ging over het thema ‘zending in het Oude Testament’.
Daarna hebben we eten gekookt, en een preek geluisterd over 2 Korinthe 5, uitgesproken door dominee G. Kuijt.

Vandaag, maandag, was een dag met weinig verrassingen. Mijn taalleraar was waarschijnlijk vergeten om taalles te geven, maar om onbekende reden kwam hij niet opdagen. Ook konden we vanwege de lekke band niet naar het strand. Dat is verzet naar morgen. Papua style...

Er is iets nieuws te melden. Ooit hebben de poelies gezegd dat ik het in Papua zonder zware Van Nelle zou moeten stellen. Zaterdag waren we inkopen aan het doen, en toen lag er bij de kassa een doosje met papieren pakjes, waar op stond: “De erven de wed. J. Van Nelle, Rotterdam”. Foto volgt. En inderdaad, na 10.400 Rupiah op tafel gelegd te hebben, nog geen hele Euro, liep ik met 40 gram Zware van Nelle uit het pand.
Het enige wat er mist is rode Rizla... Vloei is hier dubbel zo groot als in Holland, dus je kunt er een fikse bolknak van draaien, en dan hou je nog vloei over...

U vraagt zich natuurlijk af: Wat kost dat allemaal?
Nou, hier kost niets echt veel. Op alles waar geen prijs staat, is af te dingen. Maar duur? Dingen uit de massa, en geproduceerd in Indonesië, zijn relatief goedkoop. Andere dingen, zoals Frisian Flag koffiemelk, is even duur als in Nederland. Wat mij opvalt hier, is dat merken redelijk bekend voorkomen. Een greep uit de selectie: Honig, Friese vlag, Mentos, Coca Cola, Fanta, een Indonesisch merk voor Knorr, enzovoort.

Vanavond zijn we door een winkelstraat gelopen van Sentani. Naast de vele stalletjes met pinang, kwamen we winkeltjes tegen met alle uiteenlopende dingen: Koffers, laarzen, schoenen, telefoons, nog es telefoons, en winkels voor telefooncovers. Bling Bling is echt goedkoop. Een echt originele headset voor mijn telefoon kostte hier 5000 rupiah, 4,50 euro. In Nederland? Ik was niet met twee tientjes klaar geweest, denk ik.

En als je door de winkelstraten paradeert, zijn er echt ontzettend veel mensen die je na roepen. “Mister! Good evening, Sir!” Echt, je bent het onderwerp van gesprek. Natuurlijk weten ze meer van ons dan wij wel weten, maar toch, het is echt gaaf. Neem nou een gewone winkelstraat, de Diezerstraat in Zwolle. Iedereen gejaagd, koopje zus, reclame zo. Hier is het devies: “Neem de tijd, en maak je eigen reclame”.

Morgen gaan we weer proberen om op het strand te komen. Ik ben benieuwd wat er nu weer fout gaat, maar als ik de verhalen nu moet geloven, is het de moeite meer dan waard.

Een hartelijke groet vanuit Rumah Dua di Pos Tujuh di Sentani di Papua di Indonesia.