Geen woorden, maar daden...

Tja, daar ben ik weer... Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk heb ik even tijd gevonden om je weer eens wat te vertellen. Ik kan me op dit moment even niet meer herinneren wanneer ik het laatst iets heb geschreven, en ik loop ook al twee dagen te denken over wat ik zal schrijven en dát ik moet schrijven.

Hoe gaat het met mij? Het gaat goed, de voetwonden genezen goed, ze zijn bijna weer genezen, maar ik maak me op dit moment een beetje druk om een ontstekende wond aan mijn scheenbeen. Geen lekkere plek om een ontsteking te hebben, kan ik zeggen. Maar gelukkig ben ik er niet ziek van. Het voelt alsof iemand ontzettend hard tegen je been heeft getrapt. Het leek allemaal goed te genezen, maar een dagje laten drogen zonder Betadine of antibioticazalf is absoluut funest. In het vervolg heel goed opletten op wondjes, en ‘kuur afmaken’.

Tja, er is veel gebeurd de afgelopen week. Heel veel. Echt zo ontzettend veel dat ik mijn agenda erbij moet pakken, om uit te zoeken wat interessant voor je is en wat niet. Lees: wat ik kan vertellen en wat niet. En omdat ik schrikbarend nieuws heb te vertellen zal het u niet opvallen dat ik soms dingen oversla.

Om te beginnen: Afgelopen zaterdag. Ineens kwam het plan bovendrijven om een nieuwe boiler op te hangen. Even voor de duidelijkheid: we zitten al dagen zonder goedlopend watersysteem. Nou ja, we kunnen bijna 3000 liter regenwater opslaan om mee te douchen en de afwas te doen. Maar om de één of andere duistere reden verdwijnt er elke dag na een regenbui zo’n 1000 liter. Het komt erop neer dat we altijd maar een 50 liter water hebben, en dat is voor twee personen én een huishouden veel te weinig. Daarnaast was onze geiser kapot, zodat Jan-Kees nog geen warm water had voordat ik hier kwam.

Hoe kregen we dan warm water? Hoe moesten we douchen? Op 10 meter van ons huisje staat de Sekolah Bisnis, een schooltje voor de buisinessmensen, waar een enorme douche in zit, en wat gastenverblijven. Maar aangezien we binnenkort gasten krijgen, is het niet zo netjes om daar te gaan douchen, dus moeten we zelf zorgen voor warm water. Ik had in Sentani al een boiler gekocht, dus het was hier alleen een kwestie van aansluiten. Maar door ziekte, drukte en andere bezigheden was ik er nog niet aan toe gekomen om het apparaat ook echt te monteren. Dat hebben we dus zaterdag gedaan.

Leuk detail: doordat ik vergeten was het apparaat aan te zetten overdag, moest ik op zondagmorgen onder de douche. Dus: je wordt lekker vrolijk wakker omdat je (Hoera!) je zelf aangelegde boiler gaat testen, waarna blijkt dat de pvc-lijm blijkbaar niet bestand is tegen hogere temperaturen, waarna er een koppeling openspringt, en de volledige inhoud warm water voor je neus verdwijnt. Het apparaat hangt buiten, en ik kon de koppeling zien springen...

Maar goed, aangezien zondagswerk niet sterk schijnt te zijn heb ik de druk maar van het water gehaald, en ben maandagmorgen begonnen met de reparasi van de sistem pemanas air. Tot zover het verhaal boiler.

Her en der zitten wat kleine foutjes in het watersysteem, waarnaar ik moet kijken in deze stageperiode. Daar heb ik een begin mee gemaakt op dinsdag, door iemand aan het graven te zetten op alle ondergrondse leidingen. Na de check van het hele gebeuren ga ik alles in kaart brengen, waarna we gaan besluiten of er verbeteringen plaats kunnen gaan vinden aan het hele systeem. Als dat gebeurt, kan iemand uit de bengkel helpen om dat systeem aan te pakken, zodat hij wat leert over installatietechniek.

Daarnaast is de afgelopen week echt een week geweest van contacten leggen, binnen onze projecten en daarbuiten. Even binnenlopen bij de hangar van de MAF, van Helimission, van technische winkels hier, praatje hier, bakje koffie thuis.

Je begrijpt: deze jongen is gewoon druk met z’n werk. Daarom, maaf, maaf sekali, (sorry, heel erg sorry) komt het schrijven van leuke stukjes toch ongemerkt een beetje op een tweede plaats. Maar toch... ik heb plannen om toch wat regelmatiger te schrijven, maar ik moet even een uurtje of anderhalf over hebben. En of je het gelooft of niet, maar slapen doe je hier wel. Kun je je voorstellen dat er dagen zijn dat je om half tien al op bed ligt? En dan gewoon ligt te ronken tot zeven uur? En dat terwijl je in Nederland tot twaalf uur, half één op was...

Weet je nog dat ik, toen ik in Sentani was, schreef over drankvergiftiging? Nou, hier kennen we ook vergiftiging, ben ik vandaag aan de weet gekomen. Stel je het volgende voor: Je hebt een warung makan, zo’n klein eethuisje, waar je als westerling nog niet eens naar durft te kijken. Op een dag komt er iemand binnen, die je gouden bergen belooft als je de inhoud van dat het potje wat hij in handen heeft door het voedsel mengt. Vervolgens komt iemand eten in je eettent, maar bij het betalen valt hij ineens op de grond. Overleden.

Dit soort geruchten gaan er, zeker vandaag, rond. Er schijnen in de buurt heel veel mensen vergiftigd te zijn. Vandaag hing er een hele beklemmende sfeer in Wamena, en mensen zeiden dat het gevaarlijk was op straat. Alle winkeltjes gingen ineens dicht, midden op de dag, terwijl dat nooit zou gebeuren, als er niets aan de hand was. En wat het probleem is: je weet niet wat waar en niet waar is, je krijgt nooit het hele verhaal te horen of de verhalen dié je hoort zijn vaag.

In plaats van vijf uur deden de jongens de hekken om half vijf op slot, om veiligheidsredenen. Tja, dan is er toch wel wat aan de hand. Maar wat? Ik weet het niet. Misschien horen we het hele verhaal nog eens, maar misschien waait het wel over. We moeten natuurlijk wel alle voorzichtigheid in acht nemen, maar zolang we op het kompleks blijven is er waarschijnlijk niet zoveel reden om bang te zijn. Is het niet zo dat jij en ik, waar we ons dan ook bevinden, altijd bewaard moeten blijven?