Weekend drie...

Het lijkt een beetje sleur te worden, al die verhalen. Alsof jullie niks beleven, en ik alles. Alsof de ene kant van de wereld roeriger is dan de andere kant. Niets is minder waar, maar toch heb ik wel weer wat dingetjes mogen beleven. Hebben jullie wel eens 500 krokodillen bij elkaar gezien? Nou, ik wel, zaterdag. Zaterdag ben ik met Mieneke en Janita (hee nieuwe namen!) naar een krokodillenkwekerij geweest.

Zo heb je niks, en zo heb je twee verhalen... vreemd. Ok, eerst het ene, dan het andere. We parkeren de krokodillen even, en gaan es uitgebreid twee nieuwe juffen aan je voorstellen... Nee hoor, maar voor het verhaal is het wel makkelijk dat je weet waar het over gaat. Mieneke Vis en Janita Mudde zijn hier in Sentani om net als mij de taal te leren. Daarna gaan ze voor juffrouw spelen op de Nederlandse school van de ZGG. Voor de niet-ZGG-kenners: Zending Gereformeerde Gemeenten. Klaar. Zij zijn hier, ik heb dr een beetje contact mee, en af en toe doen we es wat leuke dingen. Zo ben ik vorige week vrijdag met Janita naar het Papua-museum geweest, en zaterdag met het gastgezin van Mieneke naar de kroks.

Tjah, het Papua-museum in Abepura... Oke, het mag dan Indonesisch zijn, je moet betalen om te mogen fotograferen, het mag er dan warm zijn, je mag dan misschien niet geïnteresseerd zijn in ouwe troep (ik wel, anders was het nooit een rommel op mn kamer), maar ik kan jullie vertellen: In alle bende die ik heb gezien, is dit een Rijksmuseum gelijk. Echt onbetwist, en onvoorstelbaar. We hebben echt onze ogen uitgekeken daar. Ach ja, je gaat naar Papua, achtergebleven gebied, domme mensen, nou, ga één keer kijken in Abé... Maar je moet er oog voor hebben. En dat hadden wij.

Stuur twee blanke mensen het oerwoud in: zeker dat ze er niet levend uit komen. Stuur daarentegen een Papua mee: probleem absoluut opgelost. Voorbeeld: wat kun je allemaal maken van een pohon kelapa (palmboom)? Ik geef het u te raden. Wat zou u doen?
De stam zou goed branden. De kokosnoten gooien we kapot, en dan eten we de kokos op. De rest gooien we weg. Bladeren hebben we ook niets aan, dus u heeft een dagje voedsel en een lekkere fik. De Papua daarentegen heeft na de gekapte palmboom een boot, schalen om voedsel in te bewaren, een dak boven z’n hoofd, tassen, gevlochten van palmbladeren, en ga maar door. Nou, daar ging dat museum dus over. Over de verschillende talen, culturen, mensen, boten, en dergelijke.

Goed, dat was het museum. Kan ik eindelijk ‘es gaan zitten voor de krokodillen.
En ik kan jullie vertellen: het is geen gezicht. Zestien van die luie beesten op een bult, een beetje te liggen luieren op onze kosten.. Af en toe verzet meneer krok boven op de bult een poot, en alsof het teveel inspanning kost voor hem, ploft hij na twee pogingen weer neer. Z’n vriend onder hem doet z’n bek ‘es open, en laat hem gewoon open staan. Alsof het teveel werk kost om hem dicht te doen. Maar gooi geen emmer vol kippenvlees tussen de massa, want dan komen ze ineens in de benen.

De kinderen van het gastgezin zaten ook met een probleem: hoe noem je een vent van 23, die ‘vriend’ is van de Nederlandse gasten, noem je die bij z’n voornaam? Nee, in Indonesië zowieso al ‘not done’, dus wordt het dan (Ba)pak? Meneer? Ook een beetje te gortig, niet? Ze hebben maar besloten om me oom te noemen. ‘k ga ze nog es leren ‘Ome Toon’ te zeggen. Trouwens, de Nederlandse gasten noemen ze ook gewoon tante.

Onderweg terug naar huis, kwamen we langs familie van het gastgezin. Even gedag zeggen, natuurlijk, dat hoort erbij. Zelfde geval als eerder: Oma sprak Nederlands, vroeger geleerd. En nu weet ik wat ik mis: een accent. De Nederlands sprekende Indonesiër spreekt zulk een wonderschoon Bahasa Belanda, waar wij in het vroegere moederland absoluut moeite mee zouden hebben gehad.

Bij dat gezin heb ik een fotoboek in handen gehad met foto’s van het Nederlandse bewind tussen 1943 en 1963, meen ik. Je gelooft je ogen niet. Alsof je een bergachtig stuk Nederland hebt gefotografeerd. Echt geweldig. Schoon, netjes, opgeruimd, zeg maar Nederlands.

En dan wordt het zondag. Afgelopen week heb ik een Alkitab gekocht, een soort parallelbijbel in de Indonesische en Engelse taal, zodat ik in ieder geval het gelezen gedeelte perfect kan volgen. De rest moet ik nog leren, maar ik ben er al wel achter, dat mij dat niet gaat lukken in een half jaar. Deze zondag ben ik weer naar Abepura geweest, naar de kerk van de GJPI, de Gereformeerde Gemeente van Papua, zeg maar. Een student van de bijbelschool deed een preek, over de Wederkomst van Christus. Twee zullen in het veld zijn, en de ene aangenomen en de ander verlaten worden. Aangrijpend!
’s Middags lekker gegeten in het gastenhuis van de ZGG, samen met ‘de meiden’ en Jette Flipse. ’s Middags een preek geluisterd van Dominee Van der Net, over psalm 77 vers 10-12.

Trouwens: Hoe kun je een heel verhaal vertellen over 2 uur krokodillen kijken, en slechts een klein stukje over de zondag? Omdat je niet wilt weten dat het warm is in de kerk, kleine kinderen af en toe rondlopen, zitten te huilen, ofzo. Dat gebeurt in Nederland ook, en daar horen we het ook niet over te hebben. Het gaat om de preek. En omdat ik die niet helemaal goed kon verstaan, kan ik ook niet vertellen wat de ouderling of student zei. Voor de middagpreek ga je even naar prekenweb.nl en daar staat ‘ie wel tussen.

Nog zoiets: ik weet natuurlijk niet of ik het mag zeggen, maar ik ga verhuizen, naar het huis van de buren. Tenminste: naar het huisje naast het huis waar ik nu woon, want het huis waarin ik nu woon wordt zometeen geschilderd en opnieuw betegeld. Dus mag ik verhuizen, en misschien ook wel weer terug naar het huisje waarin ik nu woon. Zometeen mag ik kiezen tussen een tweepersoonsbed, tussen bovenin een stapelbed, of onderin, of boven in een ander stapelbed of .... Het is dus een zespersoons huis. Met een keuken waar je u tegen zegt, een heuse zithoek, een eetkamer, een mooie douche, kortom: ik ben de koning te rijk zometeen.

Als laatste voor vandaag: Ik hoop wat meer tijd te kunnen besteden aan vragen en reacties van jullie de komende tijd. Ik wil alvast een beginnetje maken:
Iemand vroeg hoe het woonadres was voor Sentani, om es een kaartje te sturen. Natuurlijk is post geweldig hier, pakjes is ook absoluut geen probleem, maar twee dingen: Allereerst heb ik ooit een tip gekregen om grote enveloppen te gebruiken, het liefst met een logo. Of het waar is en of het helpt weet ik niet, maar het schijnt dat mensen van de post nogal eerbied hebben voor grote logo’s? Ik weet het niet. Het tweede is: als u nu een brief, kaart of pakket verstuurt, komt het over veertien dagen hier aan. Dan hoop ik ongeveer in Wamena te zitten, dus ligt het in Sentani voor noppes.

Mijn postadres in Sentani en Wamena is:
Kotak Pos 109
99511 Wamena
Papua, Indonesia

Ook heb ik leuke verhalen gehoord over mensen die er alles aan schijnen te doen om mijn verhalen te lezen. Geweldig. Ik zal niet verder in details treden om de nimmer te stuiten roddelpraat nog eens extra te voeden, maar het is goed om te horen. Ook wil ik de redactie van de Schoolkoerier van de Rehobothschool bedanken voor hun ‘reklame’. Via mijn ouders hoorde ik dat er mensen zijn die af en toe wel eens kijken, dat er mensen zijn die regelmatig lezen. Tja, ook ik hou het tellertje onderin deze pagina in de gaten. Ik hoop niet dat ik bij de 10.000 mag gaan betalen...

Nogmaals: is er iets wat u wilt vragen, over het land, over de cultuur, over wat dan ook, stuur gerust een mail, dan wil ik die beantwoorden.

Voor nu: ik ga slapen. Voor u: Sampai Nanti!