Komkommertijd...

Het lijkt erop alsof het een beetje komkommertijd is hier in Wamena. Ik weet niet waarom, maar er lijkt weinig te beleven, de laatste tijd. Misschien merk je het uit de frequentie van nieuwe berichten, maar het is ook wel eens goed om wat langer na te denken voor je wat schrijft.

Ik wil deze keer positief beginnen. Positief met een dank je wel. De post kwam me verblijden met een kaart van de vrouwenvereniging. “Wees een zegen”, een toepasselijke naam. Jullie waren een zegen. Nu hoor ik mensen denken: “Sjonge ja, die hebben we ooit een kaart gestuurd, maar wanneer was dat ook al weer?” 20 September. En eind oktober heb ik hem pas. Zo lang kan de post er dus over doen om 1 envelopje door de brievenbus te duwen. Terwijl ik aan de andere kant slechts 2 seconden vertraging kan hebben op een telefoonlijn naar Nederland.

Tja, ik realiseer me dat het alweer twee weken geleden is, sinds het laatste bericht. Er is veel gebeurd in die afgelopen tijd, maar weinig spannends. En laten we eerlijk zijn: u heeft meer aan een verhaal over spannende jungle’s, met slangen, beren enzovoort dan gewoon een verslag van twee weken hard werken. En ziek zijn, want dat ben ik vorige week ook redelijk geweest. Om het netjes te houden: Buikloop. Om het gevolg daarvan een beetje dichterbij te brengen: 4 kg afgevallen. Ja dankjewel!

In Nederland heb ik de laatste tijd het klussen een beetje ontdekt. Dank je wel, Siemen, dat ik bij je stage mocht lopen. ’t Kwam afgelopen zaterdag weer goed van pas. Juf Janita (ZGG, school voor zendingskinderen) heeft een nieuw onderkomen, en dat moest van een kleurtje worden voorzien. Schuren, sausen, schilderen, maar knoeien en bederven was er niet bij, helaas voor u.

Het is toch gewoon gaaf werk man, met 7 man een huisje opknappen! Stel je een gang voor, met aan de wanden houten planken. Een soort schroten, maar dan met kieren en gaten erin, zodat je bij de buren in de douche kon kijken. Stel je dan een paar spijkers voor, die niet netjes in het hout (Lees écht tropisch hardhout) zitten. Stel je dan voor dat ik een hamer in de vingers heb, met de bedoeling om die spijkers even netjes in het hout te slaan. Stel je vervolgens een paar wakker geschrokken buren voor. Gaaf geluid man, het deed me denken aan die weerbarstige muren in de Karel Doormanstraat. Maar daar waren we niet bezorgd om de buren...

Deze week ga ik drie dagen terug naar Sentani, naar het warme, zwoele, klamme en toch geweldige dorp waar ik in het begin een paar weken taalstudie deed. Daar ga ik samen met Marnix Balke, mijn baas, een dag vissen op de oceaan. Tonijnen vangen. Jaja, da’s es wat anders als baarsjes bij de pont. Ja eur, ik ebbe spesiaal de vispanne kloar emaekt. ’t Seizoen is een klein beetje op een eind, maar we hopen toch nog wat te kunnen vangen. Foto’s volgen.

Inmiddels hebben we ook weer huisdieren gehad. Weet u nog? Timmy? Hij was eigenlijk van de familie van Driel, die ook voor Oikonomos werkt, maar ik mocht er even op passen. Timmy zie ik nog wel es, maar het is niet meer ‘mijn’ hondje. Nee, afgelopen week hebben we in de rats gezeten over een rat. Een dikke vette, met een lange staart. Knagen dat ‘ie deed! Alle keukenkastjes lagen vol houtmolm.

Weet je, af en toe gaan we wel eens bungkus halen. Spreek uit: Boengkoes. Wat is dat? In Genemuiden ga je naar de Chinees, en dan haal je eten in plastic bakken. Nou, wij ook. Maar dan in vetvrij papier, en per persoon verpakt. Maar wel lekker! En gewoon makkelijk natuurlijk. Niks geen gedoe met eten koken enzo. Denk nu niet direct dat we nooit meer koken, want dat is fout.

Wat koken we dan? Rijst. Lekkere kip-kerrie. Soep. Aardappels, boontjes, wortels, kool. Maar vooral rijst. Gemiddeld ruim anderhalve grote mok vol per persoon per dag, tien kilo in anderhalve maand. Je zult begrijpen dat we inmiddels fikse rijstkenners zijn. Maar goed, ik wil er niet trots op zijn, dat bent u ook niet, als u tien wortels op een dag eet.

We hadden het over de rat. Op zich een geweldig beest, alleen moet hij niet knagen en stinken. En hij deed beide, de stouterd, dus moest hij eruit. Op een dag trek ik een keukenla open met plastic tassen erin, en daar zat meneer tikus. Had ‘ie alle plastic tassen aangevreten, de rakker! Toen was de maat vol, en heb ik de liefde met de rat opgezegd en hem naar buiten gegooid. Maar op zekere dag word je wakker van een heel raar geluid op het zinken dak: waggelende pootjes! Ik kijk door het ‘dakraam’, een lichtkoepel, een plastic lichtdoorlatende golfplaat, hoe je het ook noemen wilt, en daar zie ik de schaduwen van 6 kindertjes rat, die met elkaar zitten te spelen. Wel vertederend, maar niet aanlokkelijk, als je je voorstelt dat familie rat misschien een etage daalt als je niet alle hoeken en gaten dichtstopt met gaas of beton. Dat moet dus nog gebeuren.

Ik ben dit bericht positief begonnen, dus wil ik het ook positief afsluiten. Om terug te keren naar het begin: Meeleven is geweldig. En als ik onderaan deze pagina kijk naar het aantal pageviews, zie ik dat er medeleven is. Ik weet dat het niet overal koek en ei is. Dat er problemen zijn, dat er ziekte is. Ernstig ziek. Weet dan dat er hier regelmatig gebeden wordt voor mensen die het om wat voor reden dan ook moeilijk hebben. U krijgt de groeten van alle medelanders!

Sampai nanti!