Een warm welkom in Wamena...

Achter mij en u ligt een week vol wederwaardigheden. Schreef ik vorige week nog dat ik in een warm Sentani zat, nu zit ik in een echt koud Wamena. Dikke truien, blousen met lange mouwen, en ga maar door. Tja, veel is er gebeurd. Een week vol hoogtepunten en dieptepunten.

Allereerst de laatste dagen in Sentani: dagen van afscheid, schreef ik. Afscheid van de vrienden bij de politie, afscheid van bekenden in Sentani, en het mooiste afscheid: van de gastgezinnen. Van de één kreeg ik een afscheidsdiner aangeboden, waarbij de andere familie zorgde voor het nagerecht. Het was fantastisch. Vooral als je bedenkt dat op dat moment overal in Sentani geen stroom te krijgen was, zodat alles compleet bij kaarslicht gebeurde. Er lagen twee heerlijk gemarineerde kippen op tafel, een grote schaal met overheerlijke cap coy, en dat klaargemaakt door een vrouw die je eigenlijk maar even gesproken hebt.

Ja, we hebben het hier ergens over: gastvrijheid. Hoe gastvrij ben ik zelf? Zet ik dan ook mijn allerbeste beentje voor in de keuken? Meer nog: straal ik die gastvrijheid ook uit? Of doe ik maar wat, voor de vorm?

Donderdag ben ik door Yajasi’s Pilatus PC6 naar Wamena gebracht. Of je het gelooft of niet: ik zat voorin! Als co-pilot! Headset op, en vliegen met dat ding! Het was geweldig. Als vliegen niet zo duur was, denk ik dat ik er niet uit weg was te slaan. Mooi hé, van die stoere jongensverhalen. Vliegangst? Ja, tussen de 10 en 15 meter. Op die hoogte heb ik een heel klein beetje hoogtevrees, maar in een vliegtuig met 180 kilometer per uur is dat stukje zo voorbij.

Stel je het volgende voor bij het vliegen naar Wamena: Als je geluk hebt, zijn er weinig wolken. Maar dat geluk heb je niet, want wolken zijn er altijd, en overal. Maar tussen de woken door zie je onder je, overal waar je kijkt, ondoordringbare jungle. Hoe verder je komt, hoe ruwer het wordt. En hoe hoger. En kouder. Tot op een gegeven moment dat je aan de rechterkant een hele hoge berg ziet, waarvan ik denk dat het de Puncak Trikora, of Wilhelminatop is. Daarna krijg je voor je een hele lange bergrichel, waarachter een hele grote vierkante groene bak ligt: de Baliemvallei. Een beetje aan de rand daarvan ligt Wamena.

Een warm afscheid in een heet Sentani, een warm welkom in het koele Wamena. Kun je je voorstellen dat er heel wat door je heen gaat als je een jaar aan voorbereidingen hebt gedaan, en dat je na een jaar ook ziet dat je droom uitkomt? Anders gezegd: dat God je gedragen heeft, het afgelopen jaar, en dat Hij een weg heeft gebaand naar een plaats die voor ons, kerkmensen, toch al een hele speciale plaats heeft?

Er volgt een dag van kennismaken, handen schudden, namen vergeten, en koffers uitpakken. En lekker eten. Maar dan...

Tijdens de eerste avond in Wamena word ik steeds stiller, stiller, en stiller. De nacht verloopt gewoon goed, geen probleem. Maar ik wordt wakker en voel me absoluut niet fit. Maar goed, om half acht ’s morgens staat er voor de staf op werkdagen altijd een dagopening op het programma, en ik hoor bij die staf, dus voel ik me verplicht om daaraan mee te doen. Tijdens de dagopening word ik echt niet lekker, en besluit om erna terug mijn bed in te duiken.

Om tien uur word ik weer half fit wakker, en besluit om er maar weer uit te komen, en rustigaan een beetje te beginnen aan de eerste taak die hier voor me ligt: het aansluiten van een nieuwe boiler, omdat in ons gastenhuis nog geen goede boiler is. We zitten nu gewoon ongegeneerd zonder warm water. Maar we hebben een douche op twintig meter loopafstand, zodat douchen geen probleem is. Rond twaalf uur is het echt gebeurd. Ik strompel naar mijn bed, kleed me uit, en ga liggen. Koorts. En hoge koorts. Het maximale wat ik gemeten heb was 39.8, ergens tegen zes uur ’s avonds. Om u een heel lang verhaal te besparen: Dankzij één Medicijnmeester en de hulp van een echtpaar geweldige mensen hier kon ik zondagmiddag even een eindje lopen over de kompound.

Wat was de oorzaak nou? Nou, weet je nog van die muggen in Sentani? Weet je wat er gebeurt als je in Nederland een wondje open kabt? Dan gaat het bloeden. Hier ook. Maar in Nederland komt er een korstje op, en na een poosje gaat het weer vanzelf over. Hier ook, maar vier keer langzamer. De kans op infecties is dus stukken groter. Na infectie komt ontsteking, van ontsteking komt koorts en om het hele boeltje achteraf weer te bestrijden slik je antibiotica of smeer je antibioticazalf op de wond. Wist ik veel.. Nu wel! Voorzichtig zijn, in alle dingen.

Vandaag was dus mijn eerste werkdag. En druk! Ik zal u binnenkort een beeld schetsen van het hele kompleks hier, want u gelooft uw oren en ogen niet. Maar u begrijpt ook dat ik net ziek ben geweest, en eigenlijk rond dit tijdstip al op bed hoor te liggen.

Als laatste voor vandaag wil ik een paar mensen hartelijk bedanken voor de post die ze mij gestuurd hebben. Ik hoorde bij mijn aankomst iemand een tikje jaloers zeggen: er zijn al drie kaarten voor je aangekomen! Echt ontzettend bedankt!

Voor (n)u: Selamat tidur!