Alleen, maar niet eenzaam...

Makkelijk hoor, teksten van iemand anders verbouwen. Maar papier luistert niet, en mijn laptop schiet bij het zien van dit soort teksten hardop in de lach.

Maar inderdaad, alleen... Gisteren hebben we onder het genot van een Hajenius sigaar (meegebracht uit Holland, en tevens de laatste) het afscheid van Jan-Kees gevierd in Sentani, bij het zien van de mooiste zonsondergang tot nu toe. Vanmorgen vroeg (5:30) stonden we bij Yajasi, een vliegmaatschappij voor zendingsdoeleinden. Het zonnetje kwam op, en voor me lag een dag waarin ik voor de eerste keer hier echt alleen zou zijn.

Kijk, vliegen in een Boeing 747 is gewoon gaaf. Maar een trip in een Pilatus PC6 heeft toch ook wel wat. Ik heb erbij gestaan, ik heb samen met iemand van het grondpersoneel gewacht tot de grote vogel zijn vleugels uitsloeg. En dat allemaal gewoon op het vliegveld. Niks hekken, niks bewaking. Gewoon het vogeltje kunnen aaien zonder dat er iemand bijt.

Tja, over twee weken zal ik misschien onder dezelfde vleugels zitten. Maar eerst nog twee weken hier, untuk belajar Bahasa Indonesia. En het gaat goed. Heel goed. De taalleraar is meer dan tevreden. Geen idee waar het door komt, maar ik ben nu in staat om een verhaal op te hangen over mijn telefoon.. Of over fruit. Over mijn familie. En dat gaat de komende tijd absoluut nog beter worden.

Morgen iets cultureels: Het Papua-Museum in Waena, een plaats op 10 kilometer van Sentani. Geen idee wat het is, maar we zullen wel zien. Alle belangrijke gebouwen zijn hier groot, en dat Papua-Museum is van de buitenkant echt groot. Dus zal het wel belangrijk zijn.

Een ander punt wat ik aan wil roeren is het nieuws wat de mensen op dit moment bezig houdt. Heb ik verteld over het drankprobleem hier? Waar drank is, is een probleem. Niet alleen in Nederland, maar zeker hier. In ernstige mate. Al vaker hebben we mensen aan de kant moeten zetten die (zo dachten wij) iets teveel pinang hadden gegeten. Maar een aantal van deze mensen zijn gewoon stomdronken.

Wat de mensen hier doen is het drinken van zelfgemaakte alcohol, aangelengd met water. Ook hier is fruit en suiker te koop, wat je kunt laten gisten om er alcohol uit te krijgen. Daarna stook je het goedje, totdat je een hoog alcoholpercentage overhoudt. Dan vul je een ‘Vit’ waterflesje met alcohol, en de rest water, en het probleem kan beginnen. Er schijnt ergens een winkeltje te zitten, ik weet gelukkig niet waar, waar je de rommel kunt kopen.

Het grote, maar bovenal trieste probleem is dat de afgelopen twee weken al 7 mensen overleden zijn aan het gebruik van dit bocht. En het schijnt dat ze allemaal binnen een straal van pakweg 500 meter woonden, als ik mijn taalleraar moest geloven. In zijn kring zijn het afgelopen weekend twee mannen overleden. Een zwager en zijn allerbeste vriend.

Er schijnt ook een heel apart luchtje aan de hele zaak te zitten: alle mensen werden na het gebruik van deze alcohol blind, waarna ze ademhalingsmoeilijkheden kregen, waarna ze stierven. Vergiftigd? Zeg het maar. Maar het is wel ontzettend schokkend. Er is een verhaal bekend over een kind wat aan zijn vader vraagt: “Papa, zou u dat wel doen, dat flesje opdrinken? Zometeen bent u de volgende!” Waarop de vader zegt: “Ach kind, die anderen drinken veel te veel.” Nog geen twee dagen later stond het kind aan het graf van zijn vader.

Dus dat waren de optochten die we altijd zagen: begrafenissen. Een colonne ojeks voor de lijkauto uit, om het tegemoetkomende verkeer met zwaaiende vlaggen tot stoppen te dwingen. Wit voor een overleden moslim, zwart voor een christen.
Hoeveel moeten er nog gaan?

Bovenstaande zette mij wel aan het denken. Vooral nu ik alleen in het huisje zit. Maar niet eenzaam. Eergisteren en gisteren gingen we naar Jayapura, om zaken te doen, en om ons paspoort op te halen, zodat alle immigrasi formaliteiten afgerond waren. De politiemensen die in Jayapura gestationeerd zijn, komen naar Sentani om het verkeer te regelen. In Jayapura schoot ons een agent aan: “Ik ken jullie! Jullie komen uit Sentani, en jullie zeggen altijd goeiendag en dankjewel, als we jullie doorlaten.”

Eenzaam ben je pas als niemand je kent, en je door niemand wordt herkend. Bovenstaande bewijst dus dat er wel degelijk mensen zijn die me kennen. Die agent, een Engels sprekende ojek-coureur, bij wie ik wel eens achterop zat, en die nog steeds luid tuterend groet, Ibu Ujan uit de supermarkt. Inderdaad, als je om een praatje verlegen zit, dan hoef je niet bang te zijn dat je geen aandacht krijgt. En dat zijn alleen de mensen nog maar.Wat zijn mensen vergeleken met die Ene?