Paastijd...

Deze week vier ik het tweede échte feest in Papua, zonder familie. Alhoewel... In de afgelopen tijd leer je de (blanke) mensen om je heen best als familie kennen. De kinderen noemen je toch al ‘ome Toon’, dus dat zijn gewoon nieuwe neefjes. Tja, en natuurlijk zijn er ook vader- en moederfiguren, dus de familie is wel ongeveer compleet. Maar goed, weer veel dingen die me bezig houden op dit moment, dus laat ik er maar weer eens een lang verhaal van maken.

Het begon allemaal twee weken geleden. Met het oog op de veiligheid op het kompleks is er besloten om een extra hond te nemen. Ach ja, we hebben er al vier, en dus kan er nog wel een vijfde bij. Maar goed, afgelopen week kwam ‘ie aan, de hond. Een alleraardigst lief beestje, wel een beetje bang, en hij jankt nogal. Hij is alvast aanwezig, en assertief zal ‘ie ook wel worden, vooral als hij opgeleid wordt door de andere honden.

De hond deed zijn intocht in de bengkel. Niet zonder opmerken, want voor zo’n nieuw beest moet er natuurlijk ook een naam verzonnen worden. Het beest luisterde aanvankelijk naar een naam die ik al lang vergeten ben, en dan is het echt geen interessante naam geweest. Maar goed, een naam. Nou, de peserta’s kwamen niet verder dan ‘jaga’ of ‘penjaga’, wat respectievelijk wacht of wachter betekent. Wachter. Maar ja, dat was volgens mij niet zo’n goede optie, want dan zeg je tegen een klant: ga je maar melden bij de penjaga, en bijt de hond ineens een stuk uit zijn broek. Geen optie dus.

Ons aller Wellem wist een oplossing. Eerst dacht ik zelf aan Gasolino, wat mij wel een stoere naam leek, maar ook dat voorstel vond weinig gehoor. Nee, volgens Wellem moest het beest maar ‘Herodes’ heten. Waarom? Papua-logica: We leven in de Paastijd, en daarin komt Herodes voor, en die was een beetje ondeugend, wij hebben juist een ondeugende hond nodig, en ziedaar...

Het beest zat te janken in zijn grote kartonnen doos, kon nét over het randje kijken, en vond het allemaal niet zo leuk. Inmiddels loopt hij al een beetje rondjes rond de bengkel, precies waar we hem voor nodig waren. Ach ja, en af en toe wordt het beestje even opgetild door één van de bengkelboys, en die hebben de nare eigenschap dat ze nog wel eens vette vingers hebben. Het beest was mooi lichtbruin, met lieve witte voetjes (het beestje wilde slechts één wit voetje halen, maar kreeg er vier...) maar nu zijn de sokjes een beetje vuil, en zitten er een paar zwarte vegen op z’n staart. Binnenkort z’n haartjes maar eens wassen met Andrelon of andere bubbelzeep.

Vandaag is het 17 maart. Als ik dit verhaal af heb, 18 maart, maar door het tijdsverschil bij u nog steeds de 17e. Een belangrijke dag voor Papua, en dan met name de ZGG en de GJPI, de Gereja Jemaat Protestan di Indonesia. Vandaag werd namelijk gevierd dat de ZGG belangrijke functies in de GJPI overdroeg. Vanaf vandaag is de GJPI ‘zelfstandig’, in het kort. Voor meer informatie kun je de Paulus lezen, daar staat alles in, en beter dan dat ik het kan vertellen.

Maar wat was nou het mooie aan deze dag? Allereerst was er een bakar batu. Ten tweede werd het hele zendingsteam van de ZGG uitgenodigd. Ten derde heeft men mij gevraagd of ik van de hele dag foto’s wilde maken, van begin tot het eind. Ten vierde heb ik daarmee ingestemd, en ten laatste heb ik nu zo’n zeshonderd foto’s van het hele gebeuren, die ik allemaal nog uit moet zoeken.

Kijk, uiteraard is die bakar batu maar een bijzaak. Ok, we hebben weer een stuk varkensvlees, maar daar gaat het niet om. Het gaat om het feit dat er een stukje afgesloten wordt in de Bijbelse opdracht ‘Gaat dan heen...’. Een kerk in Nederland voelt als roeping een gemeenschap ver weg het Woord te brengen, en daar komt weer een nieuwe kerk uit voort, met een nieuwe organisatie. Een historische dag, en ik had niet kunnen dromen dat ik daarbij kon zijn. Sterker nog, dat ik de taak had om die dag op de gevoelige plaat vast te leggen.

De dag verliep ordelijk, en zoals gewoonlijk werden er een aantal varkens geslacht, negen stuks. En Pendeta Thomas Wandik (zie mijn verhaal over Pasvallei) regelde dat ik één van de slagers was. Ik mocht een varken opensnijden. Een klein stukje maar, want je doet het nooit goed, maar toch...
Ik stond zo eens te kijken naar het 'aansnijden' van het eerste beest, en toen kwam Pendeta Thomas naar me toe. Of ik dat ook wel wilde.. In een bui van overmoed vroeg ik hem om een mes en een varken. En hij vloog voor me om beide te regelen. Hij wilde mij het plezier doen om het grootste varken te slachten, met een door mij geschatte straatwaarde van 25 juta (25.000.000 Indonesische Rupiah, ruim tweeduizend euro), maar ik kon het me niet veroorloven om een fout te maken door de ingewanden open te snijden, dus ben ik maar begonnen met een middelmatig beest.

Natuurlijk komt de hele masharakat (bevolking) om je heen staan, en de beste stuurlui staan aan wal. Ook daar. Maar goed, ik ben een heleboel wijzer geworden over cara bakar batu, oftewel de manier waarop een bakar batu voorbereid wordt. Om het simpel te houden, heb je twee manieren. Een traditionele manier en een nieuwe manier. Dat heeft allemaal te maken met het eerste opensnijden van het varken, en allemaal een beetje onsmakelijk om te lezen. In Nederland wil ik het nog wel een keer voordoen, als je het echt wil.

Maar goed, de bakar batu voorbereiden ging allemaal zonder problemen. En ondertussen weet u, dat als de kookput dicht gaat, dat er dan een preek wordt gehouden, of de feestelijke aangelegenheid wordt afgewerkt. In dit geval was het beide, een preek, en vele, vele toespraken. Rond half één zaten we in de kerk, en half vijf was het officiële gedeelte afgelopen. De hele kerk was vol, met aparte plaatsen voor hoogwaardigheidsbekleders en westerlingen. Of je nou van de ZGG was, of niet, je was blank, dus moest je voorin zitten op de luxe fauteuils die ze voor je neer hadden gezet. En dat is voor zo’n lange zit geen overbodige luxe. De kerk zat afgeladen vol, en om de kerk heen zaten ook nog eens zoveel mensen. Gelukkig had ik de taak van fotograferen, dus kon ik vrij in en uitlopen, wat je na een uur wel gaat waarderen.

Ik wil het niet hebben over alles wat er gesproken is, om reden dat ik een gedeelte niet kon verstaan, en dat u ook de Paulus erover moet lezen, maar wat duidelijk was, was het thema van de dienst: “Houd het voorbeeld der gezonde woorden, die gij van mij gehoord hebt, in geloof en liefde, die in Christus Jezus is. Bewaar het goede pand, dat u toebetrouwd is, door den Heiligen Geest, Die in ons woont.” Deze Bijbeltekst is genomen uit 2 Timotheüs 1, vers 13 en 14. En inderdaad, zoals vaak werd opgemerkt, een opdracht, die ons dagelijks aan de gang zou moeten houden.

De GJPI staat aan het begin van een nieuw tijdperk. Een tijdperk van zelfstandigheid, van groeien, van standvastig blijven. En alhoewel mijn werk in Papua niet direct daarmee te maken heeft, zie ik wel duidelijk waar het in de kerk om draait. Geloof mij, de kerk heeft het hier niet makkelijk. Er is een groot alcoholprobleem in Wamena, HIV/Aids rukt steeds verder op, er zijn onnoemelijk veel straatkinderen, en er zijn nog veel meer problemen in aantocht. Wat het verschil is met Nederland: In Nederland kwam het allemaal redelijk na elkaar, en hier in Wamena komt het allemaal tegelijkertijd met hetzelfde vliegtuig binnen.

En wat kunt jij daaraan doen? Misschien niets fysieks, maar je kunt alvast beginnen met bidden. Begin daar niet komende zondag mee, in het gebed in de kerk, maar begin daar vanavond al mee. Het simpelste gebed kan een wonder van levensbelang worden. Echt waar, geld komt pas mijlen later.

Hoe kun je dat doen? Weet je nog dat de Heere Jezus de discipelen een boodschap heeft gegeven voor hij stierf? ‘Gaat dan heen...’ Beroep je daarop. Vertel dat jij niet kunt gaan, maar dat er mensen zijn die al bezig zijn met die opdracht. Slechts één druppel van het bloed zou genoeg kunnen zijn voor álle mensen, inclusief jij en ik.

Goede Vrijdag, Pasen, weer dagen voor de boeg van betekenis voor de mensheid. God gaf Zijn zoon, om mensen te verlossen. Ik hoop, dat ík en jij daarin begrepen zijn. Daarom wens ik jou, u, iedereen die ik hier ontmoet, een gezegend Pasen toe.

Paastijd is de tijd
Waarin door Zijn dood
Ons echte leven begint.

Sampai jumpa!