Back to business...

Of je het nou gelooft of niet, maar ik heb expres wat lang gewacht met wat nieuws. Ik vond het de afgelopen tijd wat hard gaan, al die verhalen, en uiteraard moet je vooral niet de indruk wekken dat je alleen maar hier in Papua zit om een weblog bij te houden. Ik heb even ‘verhalen gespaard’. Maar goed, hier ben ik weer.

Wat is er allemaal gebeurd? Heel in het kort: ik heb een halve week zonder internet gezeten, omdat ergens verderop de internetkabel gebroken was, ik heb weer een rat gevangen, een bijennest uit m’n huis verwijderd, enzovoort enzovoort. Leuk verhaal trouwens, over die bijen. Op een gegeven moment stond Jan-Kees naast me, en vertelde dat hij een paar bijen op z’n slaapkamer had. We wisten dat er bijen zaten, maar nog niet hoeveel. Ooit hadden ze al eens een gaatje in de triplexwand gemaakt, maar daar was weer een poster voor geplakt. Nadat ze die doorgebeten hadden, hebben we er een sticker overheen geplakt. Maar nou ging het toch echt te ver. Bijen in de kamer, en daar ook nog eens slapen, dat is niet echt bevorderlijk voor de nachtrust.

Tja, wat moet je met bijen in je huis? Als je een bijennest in de tuin hebt, moet je het uitroken. Rode gasolie erin, lucifer erbij, en fikken maar. Maar daar kan een houten huisje niet tegen. Gelukkig hebben we hier in de winkel een groot en breed aanbod aan spuitbussen tegen muggen, en we hebben ze ook op bijen getest. Met resultaat!
Het vreemde, mooie, aparte en gebruikelijke was, dat bijen honing maken, maar dat je dat niet verwacht in huis. Maar wel zeker dus! We zagen vijf grote raten hangen van zo’n 50 centimeter lengte, en toen er een brak, drupte de honing naar beneden.

De afgelopen tijd was een drukke tijd voor de bengkel. We gaan uitbreiden. Zometeen wordt mijn huisje van twee kanten ingesloten door de bengkel. In het ene gedeelte wordt zometeen alleen nog maar reparatie gedaan aan motoren, kettingzagen en alles wat met benzine te maken heeft, en in het andere gedeelte wordt alleen constructiewerk gedaan. Ik ben aangesteld om de bouw te begeleiden, en dan komt het goed van pas dat je een poosje stage gelopen hebt bij een huis in de Karel Doormanstraat. Ontwerpen maken, kostenberekening, beton storten, fundatie maken, spanten stellen, van alles wat.

Weet je, ik ben gewoon lekker aan het werk geweest. Niks geen poespas of uitspattingen, maar gewoon werken. Lekker hobbyen met de bengkelboys. Af en toe een lekkere grap ertussendoor, in één woord geweldig. We hebben een droom om met de boys naar het Habbemameer te gaan. Een 50 kilometer rijden, aan de voet van de Puncak Trikora, op zo’n 2000 meter hoogte ligt een groot meer, waar het ontzettend mooi moet zijn. Ruig, ongeschonden.

Dat Habbemameer is trouwens een beetje spreekwoordelijk in de bengkel. Als er een kettingzaag binnenkomt, of Wellem heeft een stukje slecht laswerk gedaan, wordt er al gauw droog opgemerkt: “Lebih baik untuk buang ke Danau Habbema”. Oftewel: het is beter om het in het Habbemameer te gooien. Iedereen heeft wel zo’n ultieme dumpplek. Het Zwartewater. Het Varkensgat. Maar ik ken een schippersfamilie die daar niet echt blij mee zal zijn, sinds vorige week. Iris heeft liever wat meer water onder de kiel.

Ik dwaal af. Natuurlijk hebben we wel wat leuke dingen gedaan. We zijn een dagje op een picknickplek geweest aan de Baliem, waar één van de bruggetjes over de slootjes daar precies onder mijn voeten bezweek... Weer een natte broek. Tja, en Netty Baan was hier weer (zie verhaal oktober), en overal waar wij bij elkaar zijn, en water in het spel is, gaat het altijd mis, en altijd ben ik nat. En we hebben hele brute plannen klaar liggen om twee dagen te gaan wildkamperen in het oerwoud. Nou is hier gelukkig niet zoveel oerwoud in de omgeving... De afgelopen twee weekenden ben ik ziek geweest, wéér een infectie, en het weekend erna een dikke verkoudheid, dus van de uitvoering is helaas nog niks gekomen. Volgend weekend maar weer eens proberen. Wel goed voor de lijn trouwens, ik heb Sonja niet nodig hier.

Deze week heb ik wijn gemaakt. 22 liter. Natuurlijk even uitleggen: Via een Nederlander die hier op bezoek is, heb ik een wijnpakket gekocht, om rode wijn mee te maken. Je krijgt een liter druivenconcentraat, een zakje gist, en nog wat ander spul, en daar doe je 20 liter water bij en 3 kilo suiker, zes weken laten staan, lekker opdrinken en de volgende dag kruipend naar huis... Met behulp van Geerten Vreugdenhil, piloot bij MAF, hebben we het hele spulletje klaargemaakt, wat op dit moment lekker staat te gisten. Dus inderdaad, over zes weken hebben we een klein besloten wijnfeestje. Niet teveel, want we moeten ook nog wat bewaren toch? Geniet, maar drink met vaten.

Vorige week zaterdag hadden we Bijbelstudie met studenten uit Bomela. Elke zaterdag komen die bij elkaar in één van de huizen van de juffen, en ik was er ook al eens geweest. Men heeft maar besloten om mij in te delen in alle taken, zodat ik ze eens in de drie weken thuis ontvang. Onlangs is één van de studenten, Daud (Indonesisch voor David), 18 jaar, diaken geworden. Tijdens deze Bijbelstudie vroeg hij mij of ik organist wilde worden om de zondagse diensten te begeleiden in de kerk.

Dat is wat! Of je direct even wil beslissen, of je elke zondag voor in de kerk wil zitten, voor het oog van iedereen... Dan zit ik maar liever door de weeks alleen boven, veilig achter dat sterke rugwerk in Genemuiden. En omdat ik vindt dat een dienst begeleid moet worden door een Papua, of een lid van de gemeente, heb ik in eerste instantie bedankt. Wel heb ik Daud aangeboden orgelles te geven, zodat hij wat dingen kan leren, en daarom sprong hij al een gat in de lucht.

Tja, eigenlijk heb ik niet zo heel veel meer te vertellen. Nog één ding, maar ik weet niet of ik dat mag vertellen. Het is wel een ontzettend smakelijk verhaal. Het gaat over een deelnemer aan de cursus in de bengkel.

We hebben namelijk iemand in de bengkel lopen die eigenlijk in de gevangenis zit. Wellem heet ‘ie. Eigenlijk is Wellem een beetje stout geweest. Want Wellem heeft principes. Eén van die principes is dat Papua zelfstandig moet zijn, los van Indonesië. Daar heeft hij al eens tegen geprotesteerd. Vier keer, om precies te zijn. Hoe moet je daartegen protesteren? Nou, door in het openbaar de echte originele Papuavlag te hijsen. En dat heeft ‘ie gedaan. Eerst in Biak, in 1996. Opgepakt door de politie, en veroordeeld tot een jaar cel in Wamena. Tja, hier hebben we ook een gevangenis. Binnenkort foto’s ervan, hopelijk van binnenuit. Maar goed, na dat jaar vond Wellem nog steeds hetzelfde als voor zijn detentie. Natuulijk wist hij dat het niet mocht, maar de verleiding was te groot om nog een keer de vlag te hijsen. Om ervoor te zorgen dat hij niet gepakt werd, is hij met twee mensen het oerwoud in gevlucht. Maar toch gepakt, achteraf. Over die tijd kan hij heel spannend vertellen, en ontzettend droog. Uiteindelijk is hij veroordeeld voor een maand cel.

Als je nou denkt dat het verhaal over is, dan heb je het gloeiend mis. Wellem was nog steeds een beetje nakal (ontdeugend), en na zijn vrijlating kon hij het niet laten om de driekleur met ster nóg eens op te hangen. Zelfde liedje, opgepakt, rechter, veroordeeld, uitspraak: een week norren. Het zal je maar gebeuren. Maar in die week heeft hij de knoop doorgehakt: Nog één keer proberen, dan hoef ik nog maar een dag te zitten...

Inderdaad, na deze keer heeft hij het nog één keer geprobeerd. Uiteraard het zelfde liedje: wéér gepakt. Weer gebakt. Maar nu voor vijftien jaar. Nou, daar schrok onze Wellem toch wel een beetje van. Hij plukte eens een beetje aan zijn woeste baard, en graaide eens lekker door zijn lange kroeshaar, en zei toen droog: “Een jaar, een maand en een week heb ik hier nou gezeten zonder maar iets uit te voeren. Als ik hier vijftien jaar moet zitten, wil ik in de tussentijd een deal maken: Ik wil leren, ik wil werken, een vrouw trouwen en kinderen.” Nou, daar viel over te praten.

Er zijn kerken hier, die bij toerbeurt een bezoek brengen aan de gevangenis, een soort pastoraal werk, maar dan door gemeenteleden. Nou, Genemuiden, op naar Lelystad! Eén van onze stafmensen zit in één van die kerken, en vertelde Wellem bij zo’n bezoek dat er een cursus was van Oikonomos, op het kompleks hier. Het ging over bosmaaiers uit elkaar halen en in elkaar zetten. Na gepraat te hebben met de baas van de gevangenis, konn Wellem meedoen aan de cursus. Dat zijn een beetje vrienden geworden, omdat Wellem altijd het gras maait, en wat klusjes doet voor hem.

Goed, lang verhaal kort maken: Wellem blonk uit tijdens die cursus. Dus hebben we hem gevraagd, en zijn gevangenisbaas, of hij in de bengkel wilde komen om daar een half jaar verder te leren. Met succes, want Wellem heeft in die twee maand dat hij hier is, al menigeen verbaasd, door zijn kunde en inzicht. En hij heeft principes, hij denkt na, gewoon geweldig! Door zijn goede gedrag is zijn tijd in de nor trouwens al teruggebracht tot acht en een half jaar, dus denk niet dat hij één of ander woest figuur is, ofzo. Echt een ruwe bolster, maar een ontzettend blanke pit.

Hé mensen, ik ga slapen. De rest horen jullie later.

Sampai Nanti!