Some day I’ll fly away..

Dit brute plan kwam al een poosje geleden bij me op. Een cockpit in klimmen van een Pilatus Porter PC6, de stuurknuppel grijpen, en hup, vliegen. Nou, ik kan jullie vertellen dat dit brute plan vanmorgen heeft plaatsgevonden. Ik moest even bij een hangaar van Helimission zijn om even een catalogus van gereedschap voor de bengkel terug te brengen, toen ik Paul, de piloot van het vliegtuig zag waarmee ik naar Wamena ben gevlogen. “Paul, what are your flight plans for today?” “O, I have to go to Bari, near Nipsan, and to Welarek, but the first part I will fly alone. If you want, I can give you some flight instructions…” Dat klonk natuurlijk als muziek in mijn oren! Lekker met z’n tweeën in een vliegtuigje, en ik met de stuurknuppel in de vingers..! “Okay, I will get my camera, and after that we can leave, Paul, is that ok?” “Go and get it as quicly as you can.”

Camera gehaald, en even bij de bengkel verteld dat ze het een paar uur zonder me moesten doen, op naar Wamena Airport. Op naar de blauwe vogel, op naar mijn eerste vlieguur... Hoofdtelefoon aansluiten, Flight Check Procedures, communicatie met de verkeerstoren, ik kon het allemaal volgen, en als ik wilde meepraten. En jawel hoor, na opgestegen te zijn zei Paul: “Okay, on the GPS screen is the route, help yourself!” Geen probleem, thuis zat ik wel eens met een flight simulator te knutselen, en meestal zijn de knoppen en meters het zelfde, maar dit was echt! Dit was gewoon echt vliegen! Natuurlijk kreeg ik even de bibbers van wat turbulentie boven de bergen, en ging het eerste stukje een beetje slingerend, en natuurlijk was het de eerste keer, maar toch!

Echt, vliegen is gewoon ontzettend gaaf. Ik ben verkocht, reken maar. Niet dat ik nu ineens piloot wil worden ofzo, maar er is wel een nieuwe passie geboren, vrees ik. Oke, geen sentimenteel gedoe, maar op naar Bari. Bari is een heel klein dorpje, echt midden in de rimboe op een bergrug. En je gelooft het of je gelooft het niet, maar de landingsbaan is niet helemaal vlak, net als op Schiphol. Het is een soort skipiste, daarmee kun je het heel goed vergelijken. Een beetje springschans, een beetje rode skipiste. Als je landt, vlieg je van beneden naar boven. Nee, dan kom je beneden aan, en dan laat je je uitrollen totdat je aan het einde van de landingsbaan bent, en dan ben je bovenop de heuveltop. Een foto lijkt me makkelijker, zie onder.

Maar goed, boven aangekomen stond de plaatselijke bevolking op veilige afstand toe te kijken, zoals gewoonlijk. Een bevolking die niet verwacht dat er plotseling een blanke op ze af komt lopen met een blije kop, die inmiddels ook een mondje vol Indonesisch spreekt. Maar goed, Paul kon het niet laten om een serie foto’s van mij te maken met de mensen daar, en misschien is het ook wel eens goed om weer es wat van mezelf te laten zien. Voor de ijdeltuiten onder ons: hij is hier een week lang niet geschoren (nu wel, want ‘ie is op visite geweest), vuile kleren, Een dikke trui aan, met 28 graden warmte, en nog veel meer dingen die mij gans en al niet boeiden op dat moment. Het ging om de bevolking, en ik had er ontzettend veel schik mee. Vooral die kinderen, die waren geweldig!

Goed, we hadden voor Welarek een passagier extra, en daarom moest er bagage worden uit- en ingeladen, zodat ik even de tijd had om van Bari wat foto’s te maken. Daarna stegen we weer op, op weg naar Welarek. Ik was benieuwd hoe dat ging, opstijgen vanaf een springschans. Nou, dat maak je op Schiphol niet mee, dat kan ik je wel vertellen! Wat een ontzettend gave belevenis is dat. Je taxiet voorzichtig naar het randje, dan geef je vol gas, en dan stijg je gewoon op.

Nadat Paul het vliegtuig op koers gelegd had, kon ik weer aan de bak. Ondertussen een leuk babbeltje over het werk in de bengkel, dat Paul ook een zelfde camera had willen kopen als ik nu heb, enzovoort enzovoort. Hij waarschuwde me voor een passagier in Welarek, een kepala distrikt, oftewel hoofd van een provincie, die toch echt voorin moest zitten van Welarek naar Wamena. “I have had my chance, it ’s okay” zei ik. En Paul moest lachen. Nou, dan kom je in Welarek, en dan blijkt de ganse bevolking te zijn uitgelopen. Ik heb niet geteld, maar ik schat dat er zo’n 400 mensen langs de strip stonden.

Om een geweldig verhaal kort te maken: Er waren wat collega’s van mij in Welarek, die we tevens zouden ophalen, samen met de kepala distrik (hoofd van het district Welarek). Na een uitbundige begroeting met twee van de meest gedreven Papua’s die ik ooit heb ontmoet, maakte ik wat grappen met de orang penting (belangrijke man). Hij kon voorin zitten, vertelde ik hem. Het was veilig. Totdat we bij het vliegtuig stonden. Er bleek zoveel bagage mee te moeten, dat het om veiligheidsredenen niet mogelijk was dat ik in de midden van het vliegtuig zou gaan zitten. Dan was het vliegtuig niet stabiel. Met andere woorden: Ik moest fungeren als contragewicht voor de barang barang, dus móést ik voorin. Met mijn honderd kilo. Gelukkig vond de kepala distrik het allemaal goed, dus tidak apa apa (geen probleem, spreek uit tida papa). Het vliegtuig zat nokkie nokkie vol. Flait ful, schrijven ze dan in het Indonesisch.

Onderweg nog een paar geweldige foto’s geschoten, totdat we na pakweg een half uurtje vliegen weer aan kwamen bij Wamena. Mooie zachte landing, vergeleken bij de strips op de posten.

Ergens hoog in de lucht, toen ik me een beetje ontspannener voelde met die stuurknuppel in de vingers, vroeg Paul mij: “How do you feel?” Ik antwoordde voorzichtig met: “It’s real fun!” Paul sprong zowat een gat in het dak, toen hij door zijn microfoon brulde: “It’s totally fun!!!” Waarmee hij de spijker precies op zijn kop sloeg. Hij heeft gelijk. Te bedenken dat hij 57 is, een oude rot in het vak, met al meer vlieguren op de teller dan ik fietsuren heb, als Paul zegt dat het TOTALLY fun is, dan is dat zo. Punt uit.

Sampai Nanti

Ps 1. Gerdien, mocht je dit vandaag nog lezen, van harte gefeliciteerd met je verjaardag.

Ps 2. Bij deze wil ik alle leden van Jeduthun bedanken voor de kaart die ik kreeg.

Ps 3. Ik had beloofd om wat over het werk te gaan vertellen, maar helaas heb ik even een tik gekregen door één of andere propellor. Laat me even drie dagen nagenieten. Mungkin nanti.