En nou kunnen we lopen...

Tja… soms heb je een dag met alleen maar hoogtepunten, en soms zit het een dag tegen. Vandaag was zo’n dag die met een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt begon, en met een dieptepunt eindigde. Bij dag bedoel ik de tijd tussen 6 en 6, de tijd dat het hier licht is.

Om 8 uur vanmorgen moesten we ineens opschieten, want Pa Johannis stond ergens onderaan (we wonen tegen een berghelling, ergens bovenaan). Hij wilde dat we direkt kwamen, omdat we naar het strand zouden gaan. Inmiddels hebben we geleerd dat Indonesiërs veranderlijke mensen kunnen zijn. Om kwart over acht kregen we een smsje dat hij er toch vanaf zag om met ons mee te gaan, omdat hij een begrafenis had van een tante. Familierelaties zijn net als in Genemuiden een breed begrip, want het had evengoed de tante van een goede vriend van zijn tante kunnen zijn.

Nou ja, daar zit je dan, met Rocky ergens halverwege tussen ons huisje en Pa Johannis. We hadden nog wel speciaal voor hem een bak koffie mee genomen, zodat we even kopi konden minumen. Dus hebben we onze koffie maar opgedronken en die van Pa Johannis weggegooid, waarna we een rondrit hebben gemaakt om het vliegveld. Het vliegveld ligt midden in een bewoonde rimboe, aan de rand van de echte kern. Parallel aan de startbaan loopt een weg, die regelrecht richting het Sentanimeer loopt. Goed, we kunnen dan misschien trots zijn op ons mooie Zwartemeer, maar zo’n meer omringd door bergen, oerwoud en huisjes op palen heeft toch ook wel heel veel.

Ergens bovenop een berg langs het Sentanimeer hebben we de auto geparkeerd, en hebben we een dik half uur puur zitten genieten. Het dorp lag compleet verscholen onder palmbomen, bananenbomen en andere grotebladerenplanten. Toen we alles bekeken hadden, maar nog lang niet uitgekeken waren, zijn we naar beneden teruggegaan, waarna ik een bezoek heb gebracht aan de bengkel van Mike Zeydell. Een bengkel is een werkplaats, waar in Sentani alles wordt gerepareerd wat met motoren en benzine te maken heeft.

Uiteraard kom je niet in Papua om alleen maar te luieren. Taalstudie is een ander iets. Maar naast taalstudie leek het mij ook zinvol om alvast wat vooronderzoeken te doen naar mijn projecten daar. Het grootste probleem in Papua is het mixen van benzine. Daaruit ontstaan alle grote problemen. Ieder kind weet, dat een motor olie moet hebben. Bij te weinig olie loopt de motor vast, of nog erger, knapt de zuiger kapot en is de cilinder beschadigd. Bij teveel olie ontstaat er enorme rook, en gaat de uitlaat volzitten met roet, waardoor alles gaat verstoppen.

Mike Zeydell is een Australiër met een Portugese vader en een Nederlandse moeder. Spreekt vloeiend Australisch Engels, Iets minder Indonesisch, en kent nog een paar woorden Nederlands. In het kort: hij doet in Sentani het werk wat ik in Wamena over een maand ga doen. Mensen trainen voor een technische werkplaats. Maar wat zo geweldig aan hem is: Even naar Mike gaan is er niet bij. Dat duurt 2 uur. Op zn minst.
In de bengkel van Mike waren Ampie en Agus, Papua’s, bezig met het testen van een 15pk buitenboordmotor. Ampie komt mij in Wamena helpen als trainer. Ik heb de mannen bezig gezien en heb ineens diep respect gekregen voor ze. Waarom? Nou, om de simpele reden dat deze mensen een buitenboordmotor volledig uit elkaar kunnen halen, de kapotte onderdelen kunnen bestellen en monteren, waarna de motor weer loopt als een zonnetje. Daarom. Dat het 7 jaar gekost heeft om iemand als Agus te trainen maakt mij niet uit. Hij doet z’n werk goed.

Goed. Vervolgens zijn we naar een rumah makan geweest, voor 1 euro 50 de man een bord Mie Goreng gegeten met 10 satehstokjes, waarna we naar de echte ouderwetse pasar zijn geweest. Trouwens, om bij dat eethuis te komen, was een heel gedoe. In februari heeft het in Sentani ontzettend hard geregend. De hoofdstraat moet op sommige plaatsen een halve meter onder water hebben gestaan. Rotsblokken van 8000 kilo zijn van de bergen gerold, en van de 3 bruggen in de hoofdstraat is er nog maar 1 intact. Huizen zijn weggespoeld, koopwaar verlorengegaan, kortom, na de ravage die aangericht is tussen 1998 en 2002 is de chaos een klein beetje erger geworden. De weg die het dichtst bij ons huisje langs liep was een mooie asfaltweg, maar wordt met de dag minder. Deze weg wordt nu als omleidingsweg gebruikt.

Om de een of andere reden is op de noodbruggen vanwege de drukte eenrichtingsverkeer. Wij moesten aan de andere kant van de brug zijn, maar van de ordehoudende politieagenten (5 mensen om het verkeer te regelen en 4 om toe te kijken) mochten we absoluut niet over de brug. Geen nood, we hebben onder het toeziend oog van de Politie onze auto achtergelaten, en zijn naar de brug gelopen. Daar stond een politiebusje, wat blijkbaar wel de brug over mocht. Een paar politiebusjes zijn van hetzelfde principe als troepenvervoer bij de landmacht in Nederland: Vrachtautootjes met overdekte laadbak, middenin een bank, en wie mee wil rijden, kan meerijden met de Politie. “Zijn we nu gearresteerd?”

Na lekker gegeten te hebben, zijn we naar de pasar geweest: een overdekte jungle van winkeltjes, net buiten Sentani. Daar hebben we groente gekocht, om morgen toch een warm kostje op tafel te kunnen zetten. Dit wordt de eerste keer koken. Toen we via omwegen bij onze auto aankwamen, bleek onze Rocky een beetje pijn te hebben gehad: zijn band was lek. En de reserveband was ook lek, maar daar was een nieuwe voor besteld. In opdracht van mijn chef moest ik maar al mijn technische kwaliteiten uit de auto halen. Inderdaad, er was gereedschap, maar absoluut niets paste op de goede dop om de wielmoeren los te draaien. Even later kwam iemand met een domkrach, een splinternieuwe autokrik aanlopen. Toen nog een sleutel voor de wielmoeren, maar die bleek nergens te lenen. Uiteindelijk was er nog iemand, die naar zijn huisje, 3 straten verderop, is gelopen om een sleutel op te halen.

Natuurlijk trekken twee orang belanda veel bekijks voor de pinang etende menigte. We hebben twee mensen een lichtelijk verbaal hardhandig aan de kant moeten zetten om bij onze lekke band te komen. Natuurlijk in het Nederlands: “Zeg, als jij nou es wat kippen gaat schieten op de Dam, ofzoiets, dan kunnen wij even bij die band.” Dat werkt, als je het verhaal maar lang genoeg maakt, dan begrijpen ze het wel. En altijd erachteraan zeggen: “Terimah kasih, dank u wel”. We hebben de lekke band vervangen door de half lekke reserveband, en we hadden het idee om van bengkel tot bengkel steeds voort te gaan totdat we bij de bengkel van Mike langs zouden gaan om de auto af te leveren. Maandag zullen daar nieuwe banden voor komen.Als u nou denkt dat dat allemaal met een half uurtje gebeurd was, dan had ik ook blij geweest. We begonnen om 4 uur met sleutelen, en het was nog net niet donker toen we met de auto van het parkeerterrein afgingen.

Natuurlijk zijn bij alle bengkels de compressors te klein of te zwak om een band op te pompen, maar 4 bar in een brommerband is evenveel als 4 in een autoband. Dus moest Jan-Kees maar vertellen dat ik al jaren ervaring had met het aan en uitzetten van een compressor, waarna we toch kregen wat we wilden. We hebben wel genoten en gelachen om het gestuntel van iedereen die ons ondanks alles probeerden te helpen.

Maar goed. Na alle bengkels gehad te hebben tussen de pasar en Mike, hebben we de auto daar in goede handen achtergelaten en zijn naar huis gebracht door hem. Ook dat kostte weer een anderhalf uur. Bij mike als troost een flesje Bir Bintang gedronken, een dochteronderneming van onze goeie ouwe Heineken. Nou, die kouwe snuffel smaakte, jongens! Deksels wat hebben we een lol gehad. We hebben natuurlijk in het Nederlands getoast op onze ondernemingen van vandaag.

Raad es wat we vanavond gegeten hebben? Frietjes met een broodje hamburger, voor 2 euro de man...

Morgen gaan we naar de International Church. Omdat de auto kapot is, zullen we een stuk moeten lopen. En terug.

Hier is het bijna zondag. Nog even dit berichtje plaatsen, en natuurlijk u allen in Nederland een goede en boven alles gezegende zondag wensen.

Sampai Nanti!

Ps. Mijn mobiele nummer in Indonesië is: 0062-81 344 161 161.