Veel beleefd, en geen verhaal...

Je zult maar twee weken in het binnenland zijn geweest, en geen verhaal hebben. Dat gebeurt niet vaak, maar vandaag is dat moment aangebroken. Ik heb namelijk in de afgelopen weken zo ontzettend veel verschillende dingen meegemaakt, zodat ik niet weet waar ik moet beginnen, en waar ik moet ophouden. En toch wil ik me een beetje houden aan een chronologische volgorde, ook omdat de volgende week weer bol staat van de activiteiten. Daarover later meer...

Ik ben een week in Bokondini geweest, bij het Netaiken College. De afgelopen week heb ik meegedaan aan een instructieweek voor de staf van Yayasan Oikonomos Papua. In een vorig verhaal schreef ik over mijn taak in Papua. Daar hoorde een ‘onderzoek’ of survey bij op een school in Bokondini. Op deze school wordt les gegeven in Community Development, oftewel gemeenschapsontwikkeling, en is er een programma voor Pilot/Mechanic. Papua’s worden vanaf niveau ‘basisschool’ klaargestoomd voor de zware testen voor piloot. Allemaal ontzettend interessant, en ik heb daar gekeken hoe dat allemaal in zijn werk gaat.

U zult begrijpen dat ik niet alle dingen hier wil schrijven, omdat het gewoon niet interessant voor ú is, alleen voor mijzelf, voor Oikonomos en voor Windesheim. Maar toch wil ik u wel mee laten delen in een paar wijze lessen die ik tijdens deze survey kreeg. Ik heb gewoon meegedaan in de lessen Community Development en Cross Cultural Understanding en daarnaast heb ik wat theorie gedeeld met de jongens van de Pilot/Mechanic training.

Een voorbeeld van de vele wijze lessen: ontwikkelingswerk is niet een 8 tot 5 baan, maar een lifestyle. Discussie hierover is mogelijk door te reageren... Een levensstijl, een manier van leven, waardoor God mensen gebruikt om andere mensen wat te leren. Het is meer dan alleen maar het vak Engels geven, of een lascursus. Ook sociale aspecten spelen een grote rol.

Heel grappig was de les in Cross Cultural Understanding. In normaal Nederlands betekent dat dat je les krijgt in het begrijpen van een andere cultuur. De vraag was: wat doen Papua’s als ze uitgenodigd worden bij westerlingen? In deze les werden handvatten aangereikt om zulke hele gewone Nederlandse of Amerikaanse of westerse dingen te leren begrijpen. Alle studenten worden opgeleid om ergens in de top van nieuwe stichtingen te gaan functioneren, wat betekent dat ze meer en meer met westerlingen te maken gaan krijgen.

De allerbelangrijkste les die ik leerde is: Papua’s en westerlingen zijn voor 90 procent gelijk, en met verschillen bedoelen we dus maar 10 procent. Cultuur. Maar voor de rest zijn we gelijk, zij het dan op een verschillende levensstandaard. Voorbeeld? Papua’s gaan naar de kerk, ze werken, ze houden van sport, muziek en nog veel meer dingen die wij zo gewoon zijn gaan vinden.

Ik kreeg een behandeling zoals Amerikaanse studenten krijgen, die op Netaiken College kunnen instromen. De eerste twee dagen werd ik opgevangen door uitsluitend Papua’s. Ze spreken Engels, ze leren auto rijden, ze zijn goed ontwikkeld, ze zijn niet bang, kortom: Geweldige mensen. Op hun huidskleur en taal na bijna westerlingen. Echt, ik heb me er thuis gevoeld. Pas na twee dagen komt er een gesprek op gang met een westerling, over de gang van zaken op de school. Een geweldig concept, wat de moeite waard is om langer over na te denken.

Maar goed, aan alle dingen komt een eind, zodat ik zaterdagmorgen de drie uur durende rit weer moest maken naar Wamena. Een geweldig eind ploeteren. Een uur lang met de wielen tot aan de assen in de bagger. Adventure everywhere! Echt een belevenis, maar ik kan het niet aanraden om een Peugeot 206 te gebruiken. Hoe comfortabel ook op de A28, geen kans dat hij het haalt tot Book.

Thuis aangekomen realiseerde ik me dat ik de helft van de klerengewoon in de koffer kon laten zitten. Afgelopen week hadden we stafinstructieweek in Polimo, een dorp aan het begin van de Baliem vallei. Een geweldige locatie, op een berg, tussen nog hogere bergen in. En met een eigenaardigheid: Er is een telefoonboom.

Stel je voor: je loopt in de tuin van het asrama, oftewel accommodatiecentrum. In de tuin staat een advocadoboom. Je weet dat er geen bereik is voor je telefoon, alleen... onder de boom. Doe je vier stappen naar links, dan is het signaal weg. Doe je vier stappen naar rechts, dan is het signaal ook verdwenen. Onder de boom schijn je bijna volledig bereik te hebben! Geweldig toch!

En wat schetst mijn verbazing de tweede nacht: Ik lig in bed, en ik krijg een smsje. Vol bereik op bed! Terwijl mijn overbuurman geen bereik heeft! Elk jaar heeft Oikonomos Papua daar een instructieweek, ongeveer in de week van Sinterklaas. Ja, helaas, ons heeft hij daar vergeten. Mooi sinterklaascadeautje trouwens: de allerliefste collega mag volgend jaar op dat ene bed slapen.

Er komt een Papua bij één van de vele telefoonwinkels in Wamena. Hij kiest een Nokia N73 uit, á 2.800.000 rupiah (250 euro). Nee, die zijn hier nooit habis... Vraagt de telefoonverkoper: “Waar kom je vandaan?” “Uit Kobakma”, zegt de klant. “Ayo, daar is toch geen bereik?” “Ado, dan koop ik dat er toch gewoon bij?”

Je hebt honden en honden. Timmy, die hond die even van mij was, was een lief beest. Die kon je aaien. Maar daar... daar liepen beesten rond! Alle Papua’s waren ontzettend bang voor die mormels. Kijk ze strak in de ogen en ze lopen met de staart tussen hun poten weg. Maar loop je daarna zelf weg, dan voel je opeens scherpe tandjes in je scheenbeen. Wat een minne honden!

O trouwens, wat hebben we daar allemaal gedaan? Geleerd hoe we een businessplan op moesten stellen, planningen moesten maken, een SWOT analyse maken en dergelijke. Heel interessant, en zeker goed voor je taalgevoel.

Maar goed, aan alle dingen komt een eind. Zo ook aan twee veelbewogen weken. Twee weken waarin ik heel veel post kreeg uit Nederland. Bedankt! Het deed me ontzettend goed!

Goed, voor nu: Welterusten, selamat tidur, mimpi manis (zoete dromen) en sampai nanti!