Is er nog hoop?

Kun je je voorstellen dat er best wat door me heen ging afgelopen zaterdag toen ik op de vliegstrip stond van Pass Valley? De strip waaromheen zo ontzettend veel is gebeurd? De strip die u alleen van plaatjes kent, en ik voor zaterdagmiddag ook?

Zaterdag zijn we met een auto vol mensen naar Pass Valley gereden. Zes uur weg, een route van zo’n zestig kilometer, ongeveer twee uur rijden. En mooi! Echt, woorden zijn er te weinig om te beschrijven wat er te zien was onderweg.

Onder leiding van Netty Baan zijn we naar een riviertje gelopen, geklommen, gebaggerd, waar we lekker ontspannen hebben zitten praten. We hadden eten mee genomen, en koffie. Bij Jette Flipse een pan geleend, water uit de rivier gehaald, vuurtje laten stoken, rivierwater gekookt, koffie gezet, affijn: Een bak rivierkoffie in de morgen is een dag zonder zorgen.

De bron van de rivier zou volgens Netty dichtbij zijn. En dat klopte wel, hemelsbreed, en als je het oerwoud ertussen even vergeet. Dat was pas es lekker baggeren! Dwars door een bijna ondoordringbaar oerwoud, wat een paar jaar geleden nog tuinen moesten zijn van de plaatselijke bevolking.

Na een tocht van ongeveer een half uur, waarin we twee keer alle moed verloren, maar toch doorgingen, kwamen we bij de bron: een heel mooi uitgehold stuk rots, waar het ijskoude water liefelijk wegstroomde. Na al het mooie uitgebreid bewonderd te hebben aanvaardden we de terugtocht, ditmaal een schijnbaar makkelijker weg, via de oever van de rivier. Net voor we het oerwoud weer uitkwamen, lag er een slang op het pad...

Toen ik na een vermoeiende tocht weer bij de auto kwam, op de vliegstrip van Pass Valley, was ik een heleboel indrukken en wederom een paar natte schoenen rijker. Weer terug gereden naar Wamena, weer die mooie tocht, terug naar ons huis, terug naar de drukke werkelijkheid. Want zoals Wamena het Utrecht is van de Baliemvallei, zo is Pass Valley kota het Grafhorst van de Pasvallei maar dan tien keer mooier.

Ooit heb ik u al een dreun voor het hoofd gegeven met de mededeling dat Wamena niet meer het liefelijke zendingsdorp is wat het ooit was. Er staan, net als in heel Indonesië, een paar moskeeën en zelfs op een steenworp afstand worden wij vijf keer aangemaand om te gaan bidden. Op zich geen verkeerd iets, maar het gaat er om tot Wie we bidden.

Toch een leuk detail van het afgelopen suikerfeest: We liepen door de Jalan Irian, de kalverstraat van Wamena, met alléén maar toko’s, en we werden ingehaald door praktisch alle brommers en motoren die er in Wamena waren. De helft van de brommerrijdende menigte reed zonder uitlaat, en ontzettend hard. Zeg maar Koninginnenacht in Genemuiden...

Kerkelijk zijn er ook verschuivingen te zien. Toen ik bezig was met de voorbereidingen verwachtte ik een streek die net als 30 jaar geleden onuitsprekelijk dankbaar was voor het gebrachte Evangelie, en u verwacht dat ook.

Zoveel hoofden, zoveel kerken. En zoveel onkerkelijkheid. Het schijnt echt erg te zijn op dit moment. Christenen worden moslim, kerken lopen niet meer vol en veel jeugd heeft blijkbaar wat anders te doen op zondag. Lijmsnuivers, straatkinderen, dronkenschap, alles komt hier net zo goed voor als in de hele grote steden.

Is het niet benauwend? Zal de kerk ten gronde gaan? Zijn we weer zowat terug bij af? Is er dan niets bestand tegen satans bulldozer? Af en toe kun je best bang zijn voor de antwoorden op deze vragen. Daarom is er, juist voor deze kerk, gebed nodig. Veel gebed. Waar gebed.

Overmorgen mag ik de Ibada, de ochtendopening verzorgen. Het zal gaan over Noach, die de ark bouwt, en als gevolg daarop het verbond met Noach. Door het geloof... weet u wel? Een regenboog, als teken dat aarde en mensheid nooit en te nimmer meer door een vloed zal vergaan. God zal gedenken aan de mens, als Hij Zijn boog in de wolken laat zien.

Toen ik op de vliegstrip stond in Pass Valley, zag ik het weer. Een bui regen, waar de zon op scheen. In de wolken was een regenboog te zien. Ik keek naar de regenboog, en ik keek naar de kerk, die naast de strip staat. Ik keek nog eens naar de regenboog, en dacht: “Er is hoop...”