Tel uw zegeningen...

Misschien denk ik vaak een beetje teveel door. Je moet het me maar niet kwalijk nemen, want dat gebeurt hier vaker. Als je hier woont, en intensief met van alles bezig bent, dan ga je daarnaar denken. Je denkt vaak dieper door over dingen, je droomt er meer van, en dat is goed. Goed in de zin van: deden we dat in Nederland ook maar.

Vorige keer schreef ik al dat ik ben aangesteld om de bouw van de nieuwe bengkel te begeleiden. En dat heeft met Papua’s nog wel eens veel voeten in aarde, want westerlingen komen nog wel eens met buitengewone eisen. Daarom bekijk ik het allemaal eigenlijk maar van een andere kant. En dat is deze:

Stel je voor: je start een bengkel. Na nog geen twaalf maanden blijkt er zoveel werk te zijn dat je, wil je én lassen én met benzine werken, voor de veiligheid een aanbouw moet doen. Wordt dan je werk niet, simpel gezegd, ontzettend gezegend? Als mensen bij ons hun motoren, kettingzagen, bosmaaiers, of wat dan ook, in vertrouwen geven, en na een paar uur weer ophalen, of zien repareren terwijl ze wachten, kun je dan niet zeggen dat er zegen ligt op je werk?
Zo bekijk ik het op dit moment. En natuurlijk, altijd worden er fouten gemaakt. Maar door de fouten leren we, elke dag opnieuw. En we hebben weer wat goed te maken...

Maar goed, door al deze gedachten ben ik tot de conclusie gekomen dat het werk nog niet af is. Er is nog zat te doen. Het ontwikkelingswerk is nooit klaar, wordt er wel eens gezegd. Alhoewel ik begrijp waar het over gaat, ben ik het er niet echt mee eens. Er komt wel degelijk een eind aan, anders is het geen ontwikkelingswerk. Daarom wil ik voor mezelf ook een datum hebben dat alles ‘klaar’ is, dat ik met een gerust hart terug kan naar Nederland.

Sterker nog: Mijn vlucht naa Nederland is al zo ongeveer geboekt. Woensdagmorgen 21 mei, half zes. Dan landt de grote blauwe vogel weer in het kouwe kleine landje onder zeeniveau. Tenminste... als alles goed gaat. Want we wonen in Papua, en daar kunnen plannen nog wel eens veranderen...

Er is veel gebeurd, deze periode. Een nieuwe aanbouw aan de bengkel, verschillende dingen op het kompleks afgewerkt, enzovoort enzovoort. Pas nog even een helicoptervluchtje gemaakt, naar een dorp verderop. Ach, tien minuten heen, tien minuten terug, even op een post midden in het oerwoud kijken, even naar het ziekenhuis met de patiënt.. het is gewoon leuk. En vooral op het eind van een drukke werkweek. Ik had aan de piloot, Pa Tom, gevraagd hoever het met zijn lijstje was van westerse passagiers. En inderdaad, hij was rond. Nou, hij kon me bellen hoor... Tom kwam net aan met de heli, en ik hielp even om die in de hangar te zetten. En prompt, ik was nog niet bij het vliegveld weg, of iemand van het kantoor daar komt op me af, of ik nog even de heli buiten wil zetten. Nog even een patiënt ophalen. Tja, en dat kun je dan ook weer niet weigeren.

Over vliegen en vliegtuigen: Weet je nog dat we ooit iemand in de bengkel hadden van de zendingspost Apahapsili? Af en toe spreek ik die nog wel eens, als die in Wamena is. Ik had hem al eens gevraagd of hij niet es een paar ananassen op kon sturen met het vliegtuig. Er zijn namelijk maar twee plaatsen op deze wereld waar ananassen zó lekker zijn: Bokondini en Apahapsili. En ik weet het, want ik heb ze geproefd.

Goed. Donderdag middag loop ik over het kompleks, komt één van de mensen van het vliegtuigprogramma op me af, dat er een doos staat, van Yanes uit Apahapsili. Voor mij. En waarom ik niet mee ben geweest met het vliegtuig, ze verwachtten me daar. Huh? Ik was druk, en niemand had er wat van gezegd. Wat bleek?

Ooit heb ik eens gezegd tegen Yanes dat ik daar nog eens wil kijken, en overnachten in een honnai. Ook tegen mensen van het vliegtuigprogramma. Die had dat verkeerd opgevat, en had via de radio gemeld aan Yanes dat ik die dag zou komen. Dus had die een grote doos met de allerlekkerste ananassen klaargezet, en de hele tijd op de uitkijk gestaan. Maar goed, het vliegtuig landde, en geen Ome Toon. Tja, wat moet je dan? Uiteindelijk was de liefde toch zo groot dat ze de doos maar in het vliegtuig gezet hebben. En ik ben er nu halverwege mee...

Dat is toch geweldig! Dat je zo’n ontzettende band met die mensen kunt hebben, waar de helft van de wereld maar laag op neer kijkt. En natuurlijk, af en toe doen ze domme dingen, maar die doen wij toch ook? Kijk voor een aardigheidje even in de kranten, men slaat elkaar met films om de oren. Zelfs Indonesië maakt zich zorgen om ons.

Het lijkt alsof ik weinig te vertellen heb. Ook de frequentie van schrijven is een beetje gedaald. Hopen dat het weer terug komt, en dat ik binnenkort toch echt eens werk van m’n fotoalbum ga maken. Dat is namelijk nog lang niet vol...

Goed, een kort bericht moet dan maar een kort bericht blijven, maar het is weer een teken van leven. Er komen nog een paar dijken van verhalen binnen, maar ik ga er eerst maar weer eens van dromen.

Sampai Nanti!