Selesai belajar, dan sekarang bekerja...

Bovenstaande titel zal je onbekend in de oren klinken, maar het betekent: Afgelopen met leren, nu aan het werk. Inderdaad, de talenstudie is ten einde. Donderdag en vrijdag ben ik uitgebreid getest door mijn taalleraar, en hij gaf me het cijfer A+, Amerikaanse stijl, wat zoiets als ‘Excellent’ moet betekenen. Certificaat volgt.

Hoe ziet dat eruit, zo’n test? Om kort te gaan: er was een schriftelijk gedeelte, waarbij ik zinnen moest maken, vragen moest beantwoorden over een stuk tekst, en een kort verhaal schrijven. In mijn geval over zonsondergangen in Papua, die ik gezien heb. Matahari terbenam.

Of het vrijdag door de spanning kwam, of dat ik gewoon zin had om een stuk Indonesisch te kletsen toen mijn taalleraar voor de laatste keer mijn huisje binnenkwam, ik weet het niet, maar onder mijn verhaal zei hij: “Antonie, stop! Bagaimana anda bilang bahasa Indonesia bagus sekali? Hoe komt het dat je zo goed Indonesisch praat?” Ik zei: “Mungkin Pa Johannis mengajar saya? Misschien omdat Pa Johannis me heeft onderwezen?”

Kwam het daardoor dat ik tijdens de test wel een potje bij hem kon breken? Ik weet het niet. Maar inderdaad gaf hij me ook voor de tweede test het predikaat ‘Excellent’. Kan ik nu vloeiend Indonesisch? Nee natuurlijk niet. Kan ik nu het hele gesprek tussen twee mensen volgen? Nee natuurlijk niet. Kan ik de informatie oppikken die belangrijk voor mij is? Dat zeker, maar om te achterhalen of ik het goed begrepen heb, herhaal ik alles nog wel twee keer.

Dat ik ‘klaar’ ben met de taal, betekent natuurlijk ook dat er een tijd is afgesloten van vakantie vieren. Het wordt nu menens. Het wordt bikkelen, vijf harde maanden lang. Van de vroege ochtend, tot de late avond. Van maandag tot zaterdag. Geen tijd meer voor uitstapjes, geen tijd meer voor spannende verhalen en voor ‘just for fun’verhalen. Geloof je dat nou echt?

Tja, natuurlijk moet je één en ander vieren, als je zo bezig bent geweest. Vrijdagochtend ben ik samen met Janita en Mieneke in Jayapura geweest, bij een Roomse pater, die tevens onderzoek heeft gedaan naar de vlinders die in Papua leven. Kunt u zich een kamer voorstellen, waarin 50.000 vlinders in mooie opbergkasten zitten? Die geen van alle exact gelijk zijn, net als wij, mensen? Ik heb echt met mijn ogen gerold toen ik zag wat er hier allemaal aan vlinders leeft. Ik heb de allergrootste vlinder van Papua gezien, tot de allerkleinste, vlinders die glommen als een spiegel, en heel veel daar tussen. Echt waar, als je je ogen open houdt, kom je woorden te kort om te beschrijven wat je ziet, terwijl je weet dat er Eén geweest is die ooit heeft gezien dat het goed was.

Om een beetje te vieren dat ik was geslaagd voor deel 1 van de test, zijn we meteen in het meest luxe hotel in Jayapura gedoken, waar we gegeten hebben. Vergelijk het met het Kurhaus in Scheveningen, vermenigvuldig dat met tien, voor het contrast tussen schoon en vies hier, en je hebt een hotel Swiss in Jayapura. Een plaats die om te eten absoluut aan te raden is, waarvan je voor de kamers misschien 250 dollar per nacht neer moet tellen, maar voor een paar tientjes kun je er uitstekend eten. En dat hebben wij en zij geweten... We hebben de koks laten zweten op kippensoep, een Zwitsers hoofdgerecht met kip en groenten, en als dessert een met vloeibare, alcoholhoudende chocolade gevulde brownie met vruchtensaus. Oké, het Kurhaus met een restaurant gelijk de Librije. Als knipmessen buigende piccolo’s, obers en ander personeel. Wat wil je ook als mensen van nog geen 25 jaar überhaupt in Papua kunnen komen, en dan gaan eten bij ongetwijfeld de crème de la crème van alle restaurants hier...

Maar goed, u wil dat niet weten. En u wilt natuurlijk dat we ons aanpassen aan iedereen. Dat we buitensporig gedrag zullen mijden. Maar kunt u zich tegelijkertijd heel even voorstellen dat het is als een veilige haven in een moeilijke zee? Inderdaad, we konden ons gedragen als de rijken der aarde. Als verwende toeristen. Als mensen die nooit anders gewend waren dan openstaande deuren, een auto mét chauffeur, als de ‘top’ der mensheid. Maar ik kan me heel goed voorstellen dat er hier mensen zijn die zo diep in de knoei zitten met hun werk hier, dat ze heel even de luxe baai op willen zoeken, en gewoon westers genieten van een luxe die zijn weerga niet kent. Als u het niet met me eens bent, dan wil ik er wel een boom over opzetten.

Vandaag ben ik voor zaken naar Jayapura geweest. Ik hoop dat u begrijpt dat ik ook te maken heb met dingen waar ik hier niet over kan, wil en mag schrijven. Loatn wi-j dat maer niet doen, want doar kump proat van... Dat aj eem wiejtn dat mien Gaelemunegers ook nog waerkt ‘ier..

Ik heb begrepen dat het gewone leven weer een beetje op gang gekomen is daar. Scholen zijn weer begonnen, iedereen weer aan het werk, die lelijke vakantiekilo’s moeten er weer af hoor, het liefst voor de kerst. Maar goed, misschien is het wel goed om u ‘selamat bekerja’ te wensen, ofwel: “Werkze”.

Voor nu: Selamat hari Minggu! Goede zondag!