Habis...

Eén van de woorden die ik na deze reis niet meer horen kan is: “Habis”. Uitverkocht, ofzo. Dat kwam zo maar bij me op. Stel je voor: je loopt een winkel binnen, je vraagt om iets en je hoort maar één woord: “Habis”... De hele toko ligt vol bende waar niemand iets mee kan, of wil, of moet, maar nèt dat éne ding wat je zo hard nodig bent is helaas wegens vertraagde vluchten uitverkocht.

En natuurlijk, het hele Wamena is afhankelijk van allerlei barang-barang (stuff, spullen) die alleen maar ingevlogen kunnen worden. Nou, en dat vliegen is inmiddels een begrip hier. Hoeveel vluchten komen er binnen op een dag? 40? 50? Ik heb altijd gedacht, en u met mij, dat Wamena zo’n dorp was, afgelegen in de rimboe, waar af en toe eens een MAF vliegtuigje langskomt, waar de ganse bevolking op het vliegtuigje afstormt, enzovoort enzovoort. Nou, dat is al lang niet meer zo. Wamena airport is ondertussen het Schiphol van de Baliemvallei. De stad is het Utrecht in de hele omgeving. En er staan gewoon huizen, zij het dan met zinken daken. Uiteraard staan er ook nog her en der honnai’s, de grashutten, en lopen er ook nog enkele mensen rond in de traditionele kleding.

Maar ik zou het hebben over het woord habis. Ik kom een toko binnen, vraag om een klopper, om de pudding te roeren, of de soep. Ze komen terug met een vergrote versie van de melkkloppertjes die je in Nederland zoveel ziet. “Ada lain?” Zijn er andere? “Habis...”
“Oké, berapa?”
“25000.”
“Mahal sekali hè, bisa kurang?” Erg duur hè, kan ik afdingen? Mag het minder?
“20.000 pas...”
“Itu baik, terima kasih!”

En zo loop je met een klopper van 2 dollar de deur uit, ongeveer 1 euro 50. Kan het ietsje minder zijn? Natuurlijk is het te zot voor woorden om eraan mee te doen, maar je zou gek zijn, en voor gek verklaard worden, als je het niet deed.

Neem nou een gewone simpele fiets... De ene dag komt er een vliegtuig met een paar fietsen, volgende week zijn ze weer habis... Ik moet ook nog een fiets kopen voor m’n werk, maar ik heb de kwaliteit gezien. Wat dat betreft mogen ze wel habis blijven...

Maar goed. Tel uw zegeningen. En die zijn vele hier. Weer gezond, zij het dan dat mijn scheenbeen nog steeds open is, en ik aan een antibioticakuur ben van 5 dagen, maar ik heb geen pijn meer, geen koorts, geen verkoudheid of ziekte. Een fantastische groep mensen waarmee ik samenwerk, een kompleks waar het altijd voelt alsof je op vakantie bent, en nog veel meer dingen die misschien klein zijn om te beschrijven, maar die grote dingen betekenen.

Vandaag weer een stapel post gehad! Allemaal groeten uit Genemuiden. Nooit geweten dat we zoveel verschillende kaarten hadden daar! Echt heel hartelijk bedankt! Nooit geweten dat een kaartje zoveel kon doen. Tel uw zegeningen...

O jah, ik heb tegenwoordig ook een hond. Een echte, levende hond. Elke keer als ik z’n naam wil noemen, vergeet ik hem weer. Timmy, o ja, zo heet ‘ie. Een lief beest, hij begint al te janken als ‘ie me ziet. Hij kan niet blaffen, maar alleen janken. En dan jank ik even terug, geeft hij me een poot, en dan gaat ‘ie weer pal voor m’n deur liggen. Hoe het komt dat ik ineens een hond heb?

Hier komt een voorstelronde van alle honden op het kompleks. Allereerst hebben we Flipse en Luther, honden van mijn baas. Daarnaast woont hier de familie van Driel, die ook twee honden hebben, Arie en Timmy. Arie zit altijd in een hok, maar Timmy loopt altijd rond. De van Driels zijn op verlof, en dus worden de honden gevoed door iemand op het kompleks. Maar die ziet altijd maar één hond, Arie. Dus geeft hij één hond te eten. Arie. Omdat Timmy geen voer krijgt, komt ‘ie naar ons huis. Maar omdat wij geen eten hebben, gaat hij weer terug naar Arie... met alle gevolgen van dien.

Goed, toen Timmy eens de straat op was, om op zoek te gaan naar een nieuw vrouwtje, heeft hij waarschijnlijk fiks gevochten, want ineens kwam hij terug met een ontstoken oog, waar je u tegen zegt. Om een lang verhaal kort te maken: Hij kwam bedelen om wat eten, en als dank ligt hij nu elke dag te waken voor mijn deur. Ik heb een bedje gemaakt van een oud gordijn, en hij krijgt regelmatig te eten, en zijn ontsteking geneest sneller dan mijn scheenbeen...

Tel uw zegeningen. Tel ze alle, en je komt tot de hoopgevende conclusie dat ze nooit ‘habis’ zijn.

Sampai Jumpa!