Cleared to land... while standing

Als je belooft dat er nog een paar dijken van verhalen komen, dan moet je die opschrijven ook. Nou, en verhalen heb ik! Sinds vorige week heb ik weer stof tot schrijven genoeg. Als mijn ogen het toelaten, want daarmee gaat het op dit moment niet zo geweldig. Vanmiddag een ijzersplinter in m’n oog gehad, en er zit een min plekje op mijn linker oog. Maar gelukkig hebben we hier ook dokters, en die kunnen heel veel.

Okee, eerst dát verhaal maar, dan. Vanmiddag was ik met Wellem bezig om wat staal te slijpen voor een nieuw hek. Laat er nou net een splintertje in mijn oog terecht komen... Nee, er was geen ruimte naast, anders had ik nou niet zoveel last ervan gehad. Maar goed, even gespoeld met water, wat niets uitwerkte. Dan maar naar ome Ben. Ben Bogle is een Amerikaanse arts, die een (volgens mij) privekliniek runt in Wamena, en waar af en toe westerse mensen dankbaar gebruik van maken. Voor de rest behandelt hij daar ook Papua’s. Tja, met de gezondheidszorg in de normale ziekenhuizen is het jammer genoeg niet zo heel best gesteld. Geen onbekend probleem in de wereld, denk ik.

“To be honest with you, this is my first time to do something like this”, zei Ben. Oftewel: hij had nog nooit een splinter bij iemand uit het oog gehaald. Als ik een Papua was geweest, had hij dat natuurlijk nooit durven zeggen. Ach, Ben, als het niet lukt, hak je hem er maar uit met een beitel... Lang verhaal kort maken: het is gelukt, en na een half uurtje stond ik weer op straat. Elke dag een paar keer druppelen met antibiotische oogdruppels, om infectie tegen te gaan.

Terug in de tijd: Vorige week zondag. Ik kreeg te horen dat ik dinsdag even naar Sentani moest, om een Nederlandse familie op te halen van het vliegveld, en de baas kon niet gaan. Dinsdagmiddag weg, woensdagmorgen weer terug. “Aha,” dacht ik, “weer tijd voor een verhaal”. En dat verhaal gaat nú beginnen.

Ik sta te wachten op het vliegveld in Wamena, voor de vlucht Wamena-Sentani. Ik kom aan de praat met een paar mensen van Trigana, de maatschappij waar ik mee zou vliegen. Op een gegeven moment vraag ik één van hen of het nog mogelijk is om de piloten te spreken tijdens de vlucht. Nou, als ik toestemming kreeg van de captain, was dat geen probleem. En natuurlijk kreeg ik die toestemming.

Ik zit in het vliegtuig, en na een rommelige start, en een koekje en een bekertje water voor de pijn, word ik opgehaald door een steward. De deuren gingen voor me open, en ik kon de piloten ontmoeten.

Even tussendoor: Op mijn computer staat een redelijk luxe flightsimulator, om af en toe even lekker weg te vliegen vanuit mijn luie stoel. Op deze computer heb ik een poosje geleden de cockpit geïnstalleerd van het vliegtuig waarmee ik met Trigana vloog. Dus een geroutineerde blik over het echte panel van de ATR72 vertelde mij dezelfde dingen die ik altijd instelde in Flight Simulator. En geloof me: het scheelde maar een haar of ik had de vlucht meegemaakt in de stoel van de copiloot. Mungkin nanti...

Maar goed, na een hoop gebabbel over vliegtuigen, vliegen, het weer, en de gekke Nederlanders in Indonesië kwamen we in het gebied Jayapura. Gekscherend vroeg de captain of ik bleef staan tijdens de landing. Nou, dat leek mij wel wat, dus ik antwoordde bevestigend, mits het veilig was. Nou, veiligheid was geen probleem, en er werd zelfs aan de verkeerstoren doorgegeven dat ik daar stond. Het was te gaaf om waar te zijn. Wie maakt dat in vredesnaam ooit mee, zo’n landing?

Na een geweldige vlucht ben ik maar even met een taxi naar Jayapura geweest. Zoals altijd krijg je een boodschappenlijst mee van mensen die dingen nodig zijn die in Wamena niet te koop zijn. Tja, dan heb je ineens veel vriendjes en vriendinnetjes... Gekheid, natuurlijk wilde ik met alle liefde wat dingen meenemen voor ze.

Goed, de reis werd een beetje een sentimental journey voor me. De warmte, de omgeving, alles was natuurlijk bekend. Maar ik keek er wel met andere ogen tegenaan. Kijk, je hebt daar een maand gezeten, en na een half jaar kom je een middagje terug, en dan blijken er nog steeds mensen te zijn die je op de een of andere manier kennen. En die willen dat ook laten weten. Geweldig, maar het kost zoveel tijd, en een middag is zo kort...

Aangekomen in Jayapura heb ik eerst een dikke vette hamburger gekocht bij KFC. Daar was ik echt aan toe, na al die maanden van ontbering. Dit moet de jongens van het Windesheim aanspreken.. Natuurlijk ook een vracht inkopen gedaan, en wat contacten gelegd bij technische winkels, die in de toekomst onderdeel kunnen uitmaken van het netwerk van de bengkel. Tjongejonge wat een winkels! In Nederland is het zo makkelijk om even naar de Gamma (Karwei is ook goed) te gaan en te kopen wat je nodig hebt. Nou, in Jayapura is een nieuwe winkel geopend met alléén maar gereedschap. Wat een geweldige toko. Alsof je inderdaad in de Nederlandse kluszaak om de hoek loopt! Het is gewoon geweldig, en ik heb daar ook echt even van genoten.

Maar goed, om een lang verhaal in Jayapura nog iets langer te maken: Het was warm daar. Ik schat zo’n 35 graden, met een luchtvochtigheid van een natte vaatdoek. Op de terugweg werd het donker, en is het wat moeilijk om een taxi te vinden naar Sentani. Uiteindelijk vind je er dan één, en zit je ineens opgescheept met 16 mensen om je heen. Nog warmer. Je zet je volle boodschappentassen op de bodem van de auto, en onderweg realiseer je je ineens twee dingen: De bodemplaat is warm omdat de motor eronder rammelt, en in je boodschappentassen zitten een paar pakjes echte roomboter... Is ook gebeurd...

Aangekomen in Sentani koop je in de eerste de allerbeste supermarkt weer dezelfde roomboter, veeg je de rest van de boodschappen schoon, en duikel je na een lekkere douche moe maar ontzettend voldaan een lekker zacht bed in, waarboven de airconditioning je in een diepe slaap ruist.

De volgende morgen is het vroeg opstaan geblazen. Vijf uur in de morgen, want de familie komt om zeven uur aan, en mijn bagage moet nog gewogen worden voor de vlucht met Yajasi, en er moeten nog wat dingen geregeld worden. Ontbijten met sterke koffie is dan geen overbodige luxe. En terwijl half sentani nog lekker ligt te maffen, sta ik op pilotentijd in de hangar van Yajasi. Een geweldig gevoel doorstroomt mijn lijf als ik al die blauwe, rode, kleine en grote vogels zie staan. Te weten dat ik over drie uur weer een uur flight instruction krijg in mountain flying...

Terug naar de aankomsthal, de familie opgewacht, bagage in een taxi gepropt, en gaan met die banaan. Korter kun je het niet samenvatten. Terug naar de Yajasi hangar, bagage ingewogen, ingeladen, paspoorten gecontroleerd, surat jalan geregeld, en ready for take-off.

Ik heb weer genoten. Paul Westlund, de piloot van vandaag was inderdaad weer bereid de tweede stuurknuppel speciaal voor mij te monteren. En uiteraard was, zoals alles wat leuk is, een uur veel te kort. Ik wil méér! Maar gezien de taken die me in Wamena weer wachtten, en de verhalen die ik hier weer gespuid heb, was het wel weer even genoeg geweest.

Ik ga u weer even verlaten. Nog een paar weken, en dan hoop ik weer terug te zijn in Nederland. Heb slechts een ogenblik geduld.

Sampai jumpa!